ಅಧ್ಯಾಯ ೧
೧೯೭೧ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ದಟ್ಟ ಮಹಾಗನಿ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಜಿಟಿಜಿಟಿ ಮಳೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಂಪು ಹೆಂಚಿನ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಲೈಬ್ರರಿಯ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ ದಾಖಲಾತಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಾಗದಗಳ ಧೂಳು ಮತ್ತು ತೇವಗೊಂಡ ಮರದ ವಾಸನೆ ಮೌನವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ರೆಕಾರ್ಡಾಕ್ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ರೀಡರ್ ಯಂತ್ರದ ಒಳಗಿನ ಸಣ್ಣ ಬಲ್ಬ್ನಿಂದ ಹಳದಿ ಬೆಳಕು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಮೋಟಾರಿನ ಮಂದವಾದ ಗುಂಯ್ಗುಡುವ ಶಬ್ದ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಇಡೀ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಗಳ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಮ್ಮ ದಪ್ಪ ಗಾಜಿನ ಕಪ್ಪು ಫ್ರೇಮಿನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಮೂಗಿನ ತುದಿಗೆ ಸರಿಸಿ, ೩೫ ಎಂಎಂ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವ ಚಕ್ರವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿದರು. ಅವರ ವಯಸ್ಸು ಮೂವತ್ತೈದು ದಾಟಿದ್ದರೂ, ಸದಾ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕಾರಣ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗಂಭೀರ, ಮಾಗಿದ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯಿತ್ತು. ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಕನ್ನಡ ಶಾಸನಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ, ತಾಳೆಗರಿಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಕ್ಷರದ ತಿರುವುಗಳೂ ಬಾಯಿಪಾಠವಾಗಿದ್ದವು.
ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ವಿಜಯನಗರ ಕಾಲದ 'ರಸತಂತ್ರ ಸಾರ' ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾತ ತಾಳೆಗರಿಯ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ನೆಗೆಟಿವ್ ಪ್ರತಿ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಫ್ರೇಮ್ ನಂಬರ್ ೪೦...
ಫ್ರೇಮ್ ನಂಬರ್ ೪೧...
ಫ್ರೇಮ್ ನಂಬರ್ ೪೨ ಬಂದಾಗ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಬೆರಳುಗಳು ಯಂತ್ರದ ಚಕ್ರದ ಮೇಲೆಯೇ ಥಟ್ಟನೆ ನಿಂತವು.
ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಹಳಗನ್ನಡ ಲಿಪಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕಗಳ ನಡುವೆ, ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳ ಅಂತರದ ಬಿಳಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಅದು ಫಿಲ್ಮ್ನ ಮೇಲಾದ ಕಲೆಯಂತೆ ಅಥವಾ ಧೂಳಿನ ಕಣದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯ ಸಾಲುಗಳ ಲಯವನ್ನು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಬಲ್ಲ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರಿಗೆ ಆ ಕಲೆ ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕವೆನಿಸಿತು. ತಾಳೆಗರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಯಂ ಶಾಯಿಯಿಂದ ಬರೆಯುವಾಗ ಇಂತಹ ಚೌಕಾಕಾರದ ಅಡಚಣೆಗಳು ಬರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಯಂತ್ರದ ಭೂತಗನ್ನಡಿಯ ಲೆನ್ಸ್ ಅನ್ನು ಗರಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟ 40xಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿದರು.
ಫೋಕಸ್ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಬೆನ್ನಹುರಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಚಳಿಯೊಂದು ಹಾದುಹೋಯಿತು.

ಅದು ಫಿಲ್ಮ್ನ ಕೊಳೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಳೆಗರಿಯ 'ರಸಾಯನ ಬಂಧನ' ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕದ ಕೆಳಗೆ, ಸೂಜಿಯ ಮೊನೆಯಷ್ಟೇ ಗಾತ್ರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮಾಡಲಾದ Microdot - ಆಧುನಿಕ ರೇಖಾಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಂಕೇತಗಳಿದ್ದವು:
ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣ ರಾಕೆಟ್ ಎಂಜಿನ್ ನಳಿಕೆಯ ಅಡ್ಡಕೊಯ್ತೆಯ ನಕ್ಷೆ, ಮತ್ತು ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಲಾದ ಸಾಲು:
"PROJECT ROHINI-STAGE 2 / FUEL SPECIFICATION 71"
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಎದೆಬಡಿತ ತೀವ್ರವಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನ ಕಾಫಿ ಕ್ಲಬ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಭಾ ಹಾಗೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೈನ್ಸ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಭಾರತದ ರಾಕೆಟ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದರು.
೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ತಾಳೆಗರಿಯ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ನೆಗೆಟಿವ್ನ ಒಳಗೆ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಯೋಜನೆಯ ಇಂಧನ ಸೂತ್ರ ಹೇಗೆ ಬಂತು?
ಇದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನುಸುಳಿದ್ದಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ, ಸರ್ಕಾರಿ ದಾಖಲೆಗಳ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ನೆಗೆಟಿವ್ಗಳನ್ನು ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯ ಡೆಡ್ ಡ್ರಾಪ್ ಆಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಳೆಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಗಳನ್ನು ಆರ್ಕೈವ್ಸ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಸಂಶಯ ತರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. ಕೋಣೆಯ ಹೊರಗಿನ ಕಾರಿಡಾರ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ಅದು ಆಫೀಸಿನ ಜವಾನ ಮಹದೇವಪ್ಪನ ನಿಧಾನ ಗತಿಯ ನಡಿಗೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬೂಟುಗಳ ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಕ್ಷಣವೇ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ರೀಡರ್ನ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದರು. ಹಳದಿ ಬೆಳಕು ನಂದಿ ಇಡೀ ಕೋಣೆ ಮತ್ತೆ ಮಳೆಯ ಮಬ್ಬು ಕತ್ತಲಿಗೆ ಜಾರಿತು.
ಕಾರಿಡಾರ್ನ ಮರದ ಬಾಗಿಲಿನ ಸಂದುವಿನಿಂದ ನೆರಳೊಂದು ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಹಿಡಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕೆಳಗೆ ತಿರುಗಲಾರಂಭಿಸಿತು.
ಅಧ್ಯಾಯ ೨
ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಹಿಡಿ ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿದಾಗ ಉಂಟಾದ ಸಣ್ಣ ಲೋಹದ ಸದ್ದು ಆ ಮೌನದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಗುಡುಗಿನಂತೆ ಮಾರ್ದನಿಸಿತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಎದೆಬಡಿತ ಗಂಟಲಿಗೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಅವರ ಕೈಗಳು ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿದವು. 'ರೆಕಾರ್ಡಾಕ್' ಯಂತ್ರದ ಮೇಲಿದ್ದ ೩೫ಎಂಎಂ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಿಡಿಸಿ, ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ಮೂಲ ಲೇಬಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ MF-1971/Vol-04 ಅನ್ನು ತಮ್ಮ ಖಾದಿ ಕೋಟಿನ ಒಳಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಹಳೆಯ, ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ೧೮ನೇ ಶತಮಾನದ 'ಕಾವ್ಯಾವಲೋಕನ'ದ ಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಯಂತ್ರದ ಸ್ಪಿಂಡಲ್ಗೆ ತೂರಿಸಿಟ್ಟರು.
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.
ಕಾರಿಡಾರ್ನ ಮಬ್ಬು ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತ ಮುಖವಲ್ಲ; ಹಸ್ತಪ್ರತಿ ವಿಭಾಗದ ಉಪ-ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿಗಳು. ಆದರೆ ಅವರ ಹಿಂದೆ, ಮಳೆಕೋಟು ಧರಿಸಿದ, ಎತ್ತರವಾದ, ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಆತನ ಮುಖ ಮಳೆಕೋಟಿನ ಹ್ಯಾಟ್ನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿತ್ತು.
"ಏನ್ರೀ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ, ಕರೆಂಟು ಹೋಯ್ತಾ? ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೀರಲ್ಲ?" ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿನ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಒಣ ಗತ್ತು ಇತ್ತು.

ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕ ಕಾಣದಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿ ನಟಿಸಿದರು. "ಇಲ್ಲ ಸಾರ್... ಈ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ರೀಡರ್ನ ಬಲ್ಬು ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹೊಗೆಯಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಈ ಹಳೆಯ ಯಂತ್ರಗಳು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೀಗೇ ಕೈಕೊಡುತ್ತವೆ."
ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಳೆಕೋಟಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಒಂದೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯನ್ನೂ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಫಿಲ್ಮ್ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಆಗಿದ್ದ ಯಂತ್ರವನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದವು. ಆತನ ಬೂಟುಗಳು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಒದ್ದೆಯಾದ ಮಣ್ಣಿನ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಇವರು ಮದ್ರಾಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಸಂಶೋಧಕರು, ಮಿಸ್ಟರ್ ರಾವ್ ಅಂತ," ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. "ಅವರಿಗೆ ವಿಜಯನಗರ ಕಾಲದ 'ರಸತಂತ್ರ'ದ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿ ತುರ್ತಾಗಿ ಬೇಕಿತ್ತಂತೆ. ಇವತ್ತೇ ಮದ್ರಾಸ್ ಮೇಲ್ ಹಿಡಿಯಬೇಕಂತೆ."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಒಳಮನಸ್ಸು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು. 'ರಸತಂತ್ರ'ದ ಸುರುಳಿಯನ್ನೇ ಆತ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
"ಓಹೋ, ಹೌದಾ?" ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತೆರೆದರು. "ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು ರಾವ್ ಅವರೇ, ಆ 'ರಸತಂತ್ರ'ದ ಸುರುಳಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ರಾಸಾಯನಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆಂದು ಮೈಸೂರಿನ ಮುಖ್ಯ ದಾಖಲಾತಿ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ಹಳಗನ್ನಡ ಕಾವ್ಯಗಳ ಸುರುಳಿಗಳು ಮಾತ್ರ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ನೀವು ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬನ್ನಿ, ಅಥವಾ ಮೈಸೂರು ಆರ್ಕೈವ್ಸ್ಗೆ ಒಂದು ತಂತಿ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ."
'ಮಿಸ್ಟರ್ ರಾವ್' ಎಂಬಾತ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಮುಖವನ್ನೇ ಕೆಲವು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ರೆಪ್ಪೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡಿದ. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧಕನ ಬೆರಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಒಬ್ಬ ಪಳಗಿದ ಬೇಟೆಗಾರನ ಶೀತಲ ತನಿಖೆಯಿತ್ತು.
"ಪರವಾಗಿಲ್ಲ... ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ," ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಧ್ವನಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು, ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯವಲ್ಲದ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಿತ್ತು. ಆತ ಯಾವುದೇ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಕಾರಿಡಾರ್ನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟ. ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿಗಳೂ ಆತನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಕಾಯಲಿಲ್ಲ. ಆಫೀಸಿನ ಸಮಯ ಮುಗಿಯಲು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ, ಕೋಟಿನ ಒಳಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಭದ್ರವಾಗಿ ಅದುಮಿ ಹಿಡಿದು ಹಿಂದಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಲೈಬ್ರರಿಯ ಹೊರಬಂದರು.
ಹೊರಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಜೆ ಮಳೆಯಿಂದ ತೋಯ್ದು ತಂಪಾಗಿತ್ತು.
ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಗುಲ್ಮೊಹರ್ ಮತ್ತು ಮಹಾಗನಿ ಮರಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಬಿ.ಟಿ.ಎಸ್. ಬಸ್ಸುಗಳು, ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಪ್ಪು-ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರುಗಳು ಮತ್ತು ಸೈಕಲ್ ಸವಾರರ ಗಂಟೆಯ ನಾದ ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಗಿತ್ತು. ದೇಶದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಕವಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ನಗರದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾರುವ ಹುಡುಗರು "ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಸೇನೆಯ ಉಪಟಳ... ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ತುರ್ತು ಸಭೆ!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸೂತ್ರ:
NH₄ClO₄ + CTPB ⟶ Polybutadiene Matrix ΔH = -3.14 MJ/kg
ಅವರಿಗೆ ಈ ರಹಸ್ಯದ ಆಳ ಮತ್ತು ಅಪಾಯ ಎರಡೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪೋಲಿಸರ ಬಳಿಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಬಳಿಗಾಗಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸೂತ್ರದ ತೂಕವನ್ನು ಅರಿಯಬಲ್ಲ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅವರ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರು - ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ.
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಸೈನ್ಸ್ನ ರಾಸಾಯನಿಕ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದ ಹಿರಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ವಿಕ್ರಮ್ ಸಾರಾಭಾಯ್ ಅವರ ನಿಕಟವರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ಭಾರತದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಆರಂಭಿಕ ಘನ-ಇಂಧನ ರಾಕೆಟ್ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ಲೋಹಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅವರು ಆಗಾಗ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ ಆರ್ಕೈವ್ಸ್ಗೆ ಬಂದು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೊಂದಿಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಹಳಗನ್ನಡ ಓಲೆಗರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ನೇರವಾಗಿ ಎಂ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಪ್ರತಿ ಗುರುವಾರ ಸಂಜೆ ಆರೂವರೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಎಂ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಇಂಡಿಯನ್ ಕಾಫಿ ಹೌಸ್ನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವುದು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಅವರ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ದಿನಚರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಎಂ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯ ಇಂಡಿಯನ್ ಕಾಫಿ ಹೌಸ್ನೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ, ಹುರಿದ ಕಾಫಿ ಬೀಜಗಳ ಘಮಲು ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಜನರ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಗುನುಗು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಬಿಳಿ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನೆರಿಗೆಯ ಟರ್ಬನ್ ಧರಿಸಿದ್ದ ಮಾಣಿಗಳು ಪಿಂಗಾಣಿ ಲೋಟ-ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂಲೆಯ ಮೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ವಕೀಲರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಎಡಪಂಥೀಯ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಟಲೊಡೆದು ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ದೂರದ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದ ಮೂಲೆಯ ದುಂಡು ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಬಿಳಿಯ ಜುಬ್ಬಾ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಪ್ಪು ಫ್ರೇಮಿನ ಕನ್ನಡಕ, ತಲೆಯ ತುಂಬ ಹರಡಿದ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಕೂದಲು. ಅವರ ಮುಂದಿದ್ದ ಗಾಜಿನ ಲೋಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಫಿ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೋಟ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಬಿಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಅವರ ಎದುರಿನ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆವರು ಮತ್ತು ತಳಮಳವನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್ನು ಥಟ್ಟನೆ ನಿಂತಿತು.
"ಏನಿದು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ? ಈ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಧಾವಂತವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ಮುಖವೆಲ್ಲಾ ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡಿದೆ?" ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ತಮ್ಮ ಗಂಭೀರ, ಮೃದು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಸುತ್ತಲೂ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರು. ಯಾರೂ ತಮ್ಮತ್ತ ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಗದದ ಚೂರನ್ನು ತೆಗೆದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಕೈಯ ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರು ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಗೀಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅದೇ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸೂತ್ರ ಮತ್ತು ರಾಕೆಟ್ ನಳಿಕೆಯ ಅಳತೆಗಳಿದ್ದವು.
"ಪ್ರೊಫೆಸರ್... ಇದೇನು ಅಂತ ನನಗೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ."
ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರು.

ಮೊದಲ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವರ ಮುಖದ ರಕ್ತವೆಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿಹೋದಂತಾಯಿತು. ಅವರ ಕನ್ನಡಕದ ಹಿಂದಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಘಾತದಿಂದ ಅಗಲವಾದವು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಉರುಳಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅವರು ನಡುಗುವ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಮಡಚಿ ತಕ್ಷಣವೇ ತಮ್ಮ ಜುಬ್ಬಾದ ಜೇಬಿಗೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡರು.
"ಇದು... ಇದು ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ?" ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಧ್ವನಿ ಪಿಸುಮಾತಿಗೆ ಇಳಿದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನಡುಕವಿತ್ತು. "ನಿಜ ಹೇಳಿ... ಇದು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ನ ಮತ್ತು ತುಂಭಾದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುವ ರಹಸ್ಯ."
"ನಮ್ಮ ಆರ್ಕೈವ್ಸ್ನಲ್ಲಿರುವ ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ತಾಳೆಗರಿಯ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ನೆಗೆಟಿವ್ ಒಳಗೆ, ಫ್ರೇಮ್ ನಂಬರ್ ೪೨ ರಲ್ಲಿ ಇದು 'ಮೈಕ್ರೋಡಾಟ್' ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ," ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮೆಲ್ಲನೆ ವಿವರಿಸಿದರು. "ಇಂದು ಸಂಜೆ ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮದ್ರಾಸ್ ರಿಸರ್ಚರ್ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ."
ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಊರಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಾಗಿದರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆತಂಕದ ನೆರಳು ದಟ್ಟವಾಗಿ ಆವರಿಸಿತ್ತು.
"ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ, ನೀವು ಕೈಹಾಕಿರುವುದು ಎಂತಹ ಭಯಾನಕ ವಿಷವರ್ತುಲಕ್ಕೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಊಹೆಯೂ ಇಲ್ಲ," ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತಗ್ಗಿಸಿದರು. "ಇದು 'ರೋಹಿಣಿ-೫೬೦' ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಉಪಗ್ರಹ ಉಡಾವಣಾ ವಾಹಕದ ಎರಡನೇ ಹಂತದ ಘನ-ಇಂಧನದ (CTPB) ಅಂತಿಮ ಫಾರ್ಮುಲಾ. ಈ ಇಂಧನವಿಲ್ಲದೆ ಭಾರತದ ರಾಕೆಟ್ ಆಗಸಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಶದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಯಾರೋ ನಮ್ಮೊಳಗಿನವರೇ ಮಾಹಿತಿ ಕದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಆರ್ಕೈವ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಗಡಿಯಾಚೆಗೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!"
"ನಮ್ಮೊಳಗಿನವರೇ ಅಂದರೆ?" ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು.
"ಹೌದು... ಈ ಫಾರ್ಮುಲಾ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಕೈಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ," ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರು. "ಇದನ್ನು ಕದ್ದವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೇಹುಗಾರರಲ್ಲ. ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ. ಆ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿ ಈಗ ಎಲ್ಲಿದೆ?"
"ನನ್ನ ಕೋಟಿನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದೆ."
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟರು. ನಂತರ ತಮ್ಮ ಕೈಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದರು. ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಏಳೂಕಾಲು.
"ಈಗಲೇ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬನ್ನಿ. ನಾವು ನೇರವಾಗಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ದೆಹಲಿಯ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವಾಲಯದ ವಿಶೇಷ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಂಗೆ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು. ಈ ವಿಷಯ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಬಾರದು," ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಎದ್ದು ನಿಂತರು.
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಬಿಲ್ ಕೊಟ್ಟು ಕಾಫಿ ಹೌಸ್ನ ಮರದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಇಳಿದು ಹೊರಬಂದರು. ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಎಂ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯ ಡಾಂಬರು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ರಸ್ತೆಯ ಆಚೆ ಬದಿಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಎಂಜಿನ್ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರೊಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದರ ಹೆಡ್ಲೈಟ್ಗಳು ಮಬ್ಬಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಕಪ್ಪು ಕಾರು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಕಾರಿನ ಮುಂಭಾಗದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೂ, ಆತನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಿಸ್ತಂತು ಸೆಟಲೈಟ್ ಟೆಲಿಫೋನ್ ರಿಸೀವರ್ ಆಂಟೆನಾ ಗಾಜಿನಾಚೆಗೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
"ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ, ಹಿಂದೆ ನೋಡಬೇಡಿ... ವೇಗವಾಗಿ ನೆಡೆಯಿರಿ," ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.
ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ, ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಕತ್ತಲೆಯ ರಸ್ತೆಯ ಬಳಿ, ಮತ್ತೊಂದು ವಾಹನ ಅವರ ದಾರಿಯನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.
ಅಧ್ಯಾಯ ೩
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಆ ಇರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಮೈವೆದೆಯೊಡ್ಡಿ ಮಲಗಿದ ಕಪ್ಪು ಹೆಬ್ಬಾವಿನಂತೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದವು.
ಎಂ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯ ಹಳೆಯ ಮ್ಯಾರಾಥಾನ್ ಸರ್ಕಲ್ ದಾಟಿ, ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಗಡಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳ ಹಳದಿ ಬೆಳಕು ಮಳೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಎಂಜಿನ್ನಿನ ಮಂದವಾದ ಗುರ್ಗುಡುವಿಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇವಲ ನಲವತ್ತು ಗಜಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕಾರು ತನ್ನ ಹೆಡ್ಲೈಟುಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ, ಕೇವಲ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಲೈಟುಗಳ ಮಸುಕು ಕೆಂಪು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲೇ ನೆರಳಿನಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಮುಂದಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ, ಸೆಂಟ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ರಸ್ತೆಯ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಕಮಾನಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಮೋಟಾರು ವ್ಯಾನ್ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದರ ಚಕ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮಳೆಯ ನೀರು ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು.
"ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ, ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ... ಕತ್ತು ತಿರುಗಿಸಬೇಡ," ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಕವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮುಖದ ನರಗಳು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. "ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಇಕ್ಕಳದಂತೆ ಸುತ್ತುವರಿಯಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದೆ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ವಿಕ್ಟರ್ ರಸ್ತೆಯ ಕವಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಹಳೆಯ ನೀರಿನ ಕಾಲುವೆಯ ಸುರಂಗವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಗಳ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಬಹುದು."
"ಪ್ರೊಫೆಸರ್, ನಾವು ಪೋಲಿಸ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಂಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡೋಣವೇ?" ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಬಾಯಾರಿದ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಮಾತು ಹೊರಬರುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.
"ಬೇಡ!" ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ತಕ್ಷಣ ತಡೆದರು. "ಈ ಜಾಲ ಎಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ ಹಬ್ಬಿದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಳೀಯ ಪೋಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾವು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಆ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯೂ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈಗ ಕೇವಲ ದೆಹಲಿಯ ಕೇಂದ್ರ ರಕ್ಷಣಾ ವಿಭಾಗದ ರಹಸ್ಯ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಲೈನ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯಾಗಬೇಕು."
ಅವರು ಕವಲು ರಸ್ತೆಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಮೂಲೆ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹಿಂದಿನ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ವೇಗ ಹಠಾತ್ತನೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಟೈರುಗಳು ಡಾಂಬರಿನ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ತಿರುಗಿದವು. ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಾನ್ ರಸ್ತೆಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.
"ಓಡಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ! ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಯತ್ತ ಓಡಿ!" ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಹೆಗಲನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ಕೂಗಿದರು. "ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಡಿ... ನೆನಪಿರಲಿ, ಆ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿ!"
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯ ಕಲ್ಲು ಚರಂಡಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು. ಮೊಣಕಾಲಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದರೂ, ಆ ನೋವಿನ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ ಎದ್ದು ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಮುಳ್ಳುಬೇಲಿಯ ಸಂದುವಿನೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು.
ಹಿಂದೆ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಬಲವಾಗಿ ತೆರೆದು ಮುಚ್ಚಿದ ಸದ್ದು, ಬೂಟುಗಳ ಧಾವಂತದ ಓಟ ಮತ್ತು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಅಸಹಾಯಕ ಆಕ್ರಂದನ ಕೇಳಿಸಿತು: "ಯಾರು ನೀವು? ಕೈಬಿಡಿ... ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ...?"
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಗಳು, ಕಣ್ಣಿನ ಕನ್ನಡಕದ ಮೇಲೆ ಮೆತ್ತಿದ ನೀರಿನ ಮಂಜು, ಕಾಲಿಗೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಿದ್ದ ಮುಳ್ಳಿನ ಪೊದೆಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಪಾರ್ಕ್ನ ದಟ್ಟ ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಓಡಿದರು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ಹೆಡ್ಲೈಟುಗಳು ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಮರಗಳ ಮೇಲೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಎಂಜಿನ್ನ ಶಬ್ದ ಕ್ರಮೇಣ ಮರೆಯಾಯಿತು.
ಕಾಡು ಪ್ರಶಾಂತವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಮಳೆಹನಿಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಎದೆಯ ಬಡಿತದ ಉಬ್ಬಸ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರನ್ನು ಶತ್ರುಗಳು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದರು.
ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ.
ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನ ಎಂಟನೇ ಕ್ರಾಸ್ನ ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನಿಂತು, ಮರಗಳಿಂದ ನೀರು ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಂಬಗಳ ಮೇಲಿನ ಸೋಡಿಯಂ ದೀಪಗಳು ಮಸುಕಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಮ್ಮ ಕೋಟಿನ ಕಾಲರ್ ಅನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ತಲೆಯನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಯ ಗೇಟು ದಾಟಿದರು. ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನೇರಿ ತಮ್ಮ ಕೊಠಡಿಯ ಬೀಗ ತೆಗೆಯಲು ಕೀಲಿ ಕೈ ಹಾಕಿದಾಗ, ಅವರ ಕೈ ತಟಸ್ಥವಾಯಿತು.
ಬಾಗಿಲಿನ ಬೀಗ ಮುರಿದು, ಕೊಂಡಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಭಯದ ತಂಪು ಹರಿಯಿತು. ಬಾಗಿಲನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ತಳ್ಳಿದರು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಗೋಡೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ವಿಚ್ ಹಾಕಿದರು.
ಮನೆಯ ಒಳಗಿನ ದೃಶ್ಯ ಅವರ ಎದೆಯನ್ನು ಕಲಕಿತು.
ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕಪಾಟು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಸಂಶೋಧನಾ ಕಾಗದಗಳು, ಹಳೆಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳ ಪ್ರತಿಗಳು, ದಿನಚರಿಗಳು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಹರಡಿದ್ದವು. ಹಾಸಿಗೆಯ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಹರಿದು, ದಿಂಬಿನ ಹತ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಬಟ್ಟೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬೀಗವನ್ನು ಒಡೆದು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಚೆಲ್ಲಲಾಗಿತ್ತು; ನೆಲದ ಕೆಂಪು ಹಾಸುಗಲ್ಲುಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕಿದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು.
ಶತ್ರುಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಶೋಧ ನಡೆಸಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದುದು ಇದೇ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರಿಗೆ ಇನ್ನು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ದೇಶದ ರಕ್ಷಣಾ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಏಕೈಕ ದಾರಿ -ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಆಫೀಸ್.
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುವ ಮುನ್ನ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಅವರ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು: "ಕೇಂದ್ರ ರಕ್ಷಣಾ ವಿಭಾಗದ ರಹಸ್ಯ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಲೈನ್..."
ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ಪ್ರದೇಶದ ಜನರಲ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ GPO ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಕಚೇರಿಯ ಕಟ್ಟಡವು ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯ ನಗರದ ನಡುವೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವ ಏಕೈಕ ದ್ವೀಪದಂತಿತ್ತು.
ಕಟ್ಟಡದ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ರೇಡಿಯೋ ಟವರ್ನ ಕೆಂಪು ದೀಪ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಳಮಹಡಿಯ ರಹಸ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ ವಿಭಾಗದ ಬಾಗಿಲು ಸದಾ ಭದ್ರವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಗಲಿರುಳೂ ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಬರುವ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಮತ್ತು ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸುವ ಯಂತ್ರಗಳಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮಳೆಯಿಂದ ತೋಯ್ದು ನಡುಗುತ್ತಾ ಹಿಂದಿನ ಗೇಟಿನ ಮೂಲಕ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಕಟ್ಟಡದ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಭಾಗದ ಕಾರಿಡಾರ್ಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ಯಂತ್ರಗಳು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು: ಟಕ್-ಟಕ್-ಟಕ್-ಟಕ್... ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್...
ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾದ ಮೋಟಾರು ಆಯಿಲ್, ಕಾರ್ಬನ್ ಪೇಪರ್ ಮತ್ತು ಸುಟ್ಟ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂತಿಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಾಸನೆಯಿತ್ತು. ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಬೂದು ಬಣ್ಣದ 'ಸೀಮೆನ್ಸ್' T100 ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಯಂತ್ರಗಳ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ನೈಟ್-ಶಿಫ್ಟ್ ಆಪರೇಟರ್ಗಳು ಕುಳಿತು ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಅಲ್ಲಿನ ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆಪರೇಟರ್ ಇವರ ಕೊಳಕಾದ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ.
"ಏನ್ರೀ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ? ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಕೊಡಬೇಕಾ?"
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಮ್ಮ ಕೋಟಿನ ಒಳಗಿಂದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ತಮ್ಮ ಕಾಫಿ ಹೌಸ್ ಭೇಟಿಯ ವೇಳೆ ನೀಡಿದ್ದ ವಿಶೇಷ ಎನ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ ಕೋಡ್ ನಂಬರ್ ಬರೆದಿದ್ದ ಚೀಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಆಪರೇಟರ್ನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟರು.
"ದೆಹಲಿಯ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಸಚಿವಾಲಯದ ವಿಶೇಷ ರಕ್ಷಣಾ ಶಾಖೆಗೆ ಈ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಸಂದೇಶ ತಕ್ಷಣವೇ ರವಾನೆಯಾಗಬೇಕು. ಕೋಡ್ DEF-SEC-DELHI / PRIORITY ALPHA.
ಆಪರೇಟರ್ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಆತನ ತೂಕಡಿಕೆ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಉಡಾಫೆಯ ಬದಲು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಂಜಿಕೆ ಮೂಡಿತು.
"ಸರ್... ಇದು ಮಿಲಿಟರಿ ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಲೈನ್ ಕೋಡ್. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಟರ್ಮಿನಲ್ ಬಳಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಮೂಲೆಯ ಆ ಮೂರನೇ ನಂಬರ್ ರಿಸರ್ವ್ಡ್ ಮೆಷಿನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬನ್ನಿ," ಎಂದು ಆತ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರನ್ನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕ್ಯಾಬಿನ್ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಯಂತ್ರದ ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ.
ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಯಂತ್ರದ ಮೋಟಾರ್ ಜೀವ ತಳೆದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಪೇಪರ್ ರೋಲರ್ನಿಂದ ಹಳದಿ ಕಾಗದದ ಸುರುಳಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಟೈಪ್ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು:
TO: DEFENCE R&D HQ NEW DELHI FROM: BANGALORE ARCHIVES / REF: PROF KALYANASUNDARAM ABDUCTED MSG: PROJECT ROHINI STAGE-2 FUEL FORMULA COMPROMISED IN MICROFILM MF-1971-04...

ಅವರು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಮಿಟ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತಲು ಕೈ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಯಂತ್ರವು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು!
ಡಿಂಗ್... ಡಿಂಗ್... ಡಿಂಗ್...
ಮೂಕ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರದ ಆ ಗಂಟೆಯ ನಾದ ಮೈ ನಡುಗಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಹೊರಗಿನ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದೆ ಆ ಯಂತ್ರದ ಕೀಲಿಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಒತ್ತುತೊಡಗಿದವು. ಪಂಚಡ್ ಟೇಪ್ ಯಂತ್ರದ ಬದಿಯಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತು.
ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಶಾಯಿಯ ಅಕ್ಷರಗಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ಮೂಡತೊಡಗಿದವು:
INCOMING TRANSMISSION: UNKNOWN ROUTE 71 ORIGIN: CALCUTTA / DHAKA BORDER LINK --------------------------------------- MESSAGE FOR COURIER: TARGET BIRD IN HAND. MICROFILM NOT FOUND ON TARGET. LOCATE ARCHIVIST SRIKANTAIAH IMMEDIATELY. DEAD OR ALIVE. INTERCEPT ALL TELEX TRAFFIC FROM BANGALORE CTO. --------------------------------------- END OF TRANSMISSION / CODE: TELEX 71

ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿದ್ದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಮರಗಟ್ಟಿದವು.
ಅವರು ಕಳುಹಿಸಲು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯಾಗುವ ಮೊದಲೇ, ಶತ್ರುಗಳು ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಆಫೀಸಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಲವನ್ನೇ ತಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು!
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಕಚೇರಿಯ ಮುಂಭಾಗದ ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಆರಿಹೋದವು. ಇಡೀ ಕಟ್ಟಡ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತು. ಕೆಳಮಹಡಿಯ ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರದ ಗಾಜುಗಳು 'ಛಟಾರ್' ಎಂದು ಒಡೆದು ಬೀಳುವ ಸದ್ದು ರಾತ್ರಿಯ ಮೌನವನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಬಂತು.

ಅಧ್ಯಾಯ ೪
ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯು ಇಡೀ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಬಳಿಸಿತು.
ಯಂತ್ರಗಳ ಮೋಟಾರುಗಳು ನಿಂತಾಗ ಉಂಟಾದ ಆ ಹಠಾತ್ ಮೌನ, ನೂರಾರು ಯಂತ್ರಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಉಸಿರು ಚೆಲ್ಲಿದಂತಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬಿಸಿಯಾದ ತಾಮ್ರದ ತಂತಿಗಳು, ಸುಟ್ಟ ಮಸಿ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನಿಂದ ನುಗ್ಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ತಣ್ಣನೆಯ ಮಳೆಗಾಳಿಯ ತೇವ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಕೆಳಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಜು ಒಡೆದ ಸದ್ದು ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಾರವಾದ ಬೂಟುಗಳು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು, ಒಂದಲ್ಲ, ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಜೋಡಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು. ಅವು ಯಾವುದೇ ಧಾವಂತವಿಲ್ಲದೆ, ಬೇಟೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯುವ ಪಳಗಿದ ತೋಳಗಳಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗೋಡೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಕಲ್ಲು ತಗುಲಿತು. ಅವರ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಅವರ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲೇ ಢವಢವನೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿದ್ವಾಂಸ, ಪ್ರಾಚೀನ ತಾಳೆಗರಿಗಳ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಅನುವಾದಕ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ರಕ್ತ ಹರಿಸುವ ಇಂತಹ ಕ್ರೂರ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಅವರು ಎಂದೂ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕೋಟಿನ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ಸಣ್ಣ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಡಬ್ಬಿಯ ತೂಕ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಗೋಚರ ಹಠವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೈಗಿತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಾಗಿ, ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಯಂತ್ರದಿಂದ ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ಕೆಂಪು ಶಾಯಿಯ ಪೇಪರ್ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹರಿದು, ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಇದ್ದ ಜೇಬಿನೊಳಗೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡರು.
ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ನೈಟ್-ಶಿಫ್ಟ್ ಆಪರೇಟರ್ ಭಯದಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆತನ ಹಲ್ಲುಗಳು ಚಳಿಯಿಂದಲ್ಲ, ಭಯದಿಂದ 'ಟಕ್-ಟಕ್' ಎಂದು ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಸಾರ್... ಅವರು ಯಾರೋ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ... ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ..." ಆತ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.
"ಸುಮ್ಮನಿರು... ಶಬ್ದ ಮಾಡಬೇಡ," ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಆತನ ಹೆಗಲನ್ನು ಅದುಮಿ ಹಿಡಿದರು. "ಹಿಂದಿನ ತುರ್ತು ನಿರ್ಗಮನ ಎಲ್ಲಿದೆ?"
"ಆ ಮೂಲೆಯ... ತಂತಿಗಳ ಪ್ಯಾಚ್ ಪ್ಯಾನಲ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಲೈನ್ಮೆನ್ಗಳು ಓಡಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಬಾಗಿಲಿದೆ... ಅದು ಹಿಂಬದಿಯ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಗೋದಾಮಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ..."
ಕಾರಿಡಾರ್ನ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಟಾರ್ಚ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕಿನ ಕಂಬಿಯೊಂದು ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ಯಂತ್ರಗಳ ಮೇಲೊಮ್ಮೆ ಬಿದ್ದು, ನಂತರ ಈ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಇನ್ನು ಕಾಯಲಿಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಕೈಗಳನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ತಾಗಿಸುತ್ತಾ, ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ವಿದ್ಯುತ್ ಕೇಬಲ್ಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮೂಲೆಯ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ತೆವಳಿದರು. ಹಿಂಬದಿಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಸರಿಸಿದಾಗ ತಣ್ಣನೆಯ ಮಳೆಯ ಗಾಳಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಅವರು ಕಿರಿದಾದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನಿಳಿದು, ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ರಾಶಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಕಚೇರಿಯ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯ ಬಳಿ ಬಂದರು.
ಗೋಡೆಯಾಚೆಗೆ ಕ್ವೀನ್ಸ್ ರಸ್ತೆಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಾಲುದಾರಿ ಇತ್ತು.
ರಾತ್ರಿ ಎರಡೂವರೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ ದಟ್ಟ ಕಾನನದಂತೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿತ್ತು.
ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ವಿಶಾಲವಾದ ಉದ್ಯಾನವನದ ಬೃಹತ್ ಮಹಾಗನಿ, ಸಂಪಿಗೆ ಮತ್ತು ನೇರಳೆ ಮರಗಳ ದಟ್ಟ ಹಂದರದಿಂದ ನೀರು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ದೂರದ ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ರೈಲ್ವೆ ಯಾರ್ಡ್ನಿಂದ ಸರಕು ಸಾಗಣೆ ರೈಲಿನ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಎಂಜಿನ್ನ ಕೂಗು ತೇವಭರಿತ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಕಾಗಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗ್ಯಾಸ್ ದೀಪದ ಕಂಬಗಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಸುಕಾದ ಹಳದಿ ವೃತ್ತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಕೆಸರು ತುಂಬಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಚರ್ಮದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಗಿ ಒಂದು ಕಾಲಿನ ಚಪ್ಪಲಿ ಕಳಚಿಹೋಗಿತ್ತು; ಆದರೂ ಅವರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಒದ್ದೆಯಾದ ಖಾದಿ ಕೋಟು ಮೈಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಪಾರ್ಕ್ನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಬ್ಯಾಂಡ್ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಮತ್ತು ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಗಳ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಅವರ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಣ ಎಲೆಗಳು ಮುರಿಯುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ಖಟ್... ಖಟ್...
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಗಿಹಿಡಿದರು.
ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ಗಜಗಳ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಇಬ್ಬರು ಎತ್ತರದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮಳೆಕೋಟು ಧರಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚ್ ಹಿಡಿದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅದೇ 'ಮಿಸ್ಟರ್ ರಾವ್'. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಮಳೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
"ಆತ ಈ ಪಾರ್ಕ್ನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿದ್ದಾನೆ," ಆ ರಾವ್ ಎಂಬಾತನ ಧ್ವನಿ ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. "ಅವನಿಗೆ ನಗರದಿಂದ ಹೊರಹೋಗಲು ಯಾವುದೇ ವಾಹನವಿಲ್ಲ. ಆ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ನಮಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕು, ಅವನ ಜೀವ ಹೋದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಹುಡುಕಿ!"
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕವಲೊಡೆದು, ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಗಳತ್ತ ತಮ್ಮ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಬೆಳಕಿನ ಕಂಬಿಗಳು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರು ನಿಂತಿದ್ದ ಬಿದಿರು ಪೊದೆಯ ಕೆಲವೇ ಇಂಚುಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋದವು. ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟರೆ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದೈವವನ್ನು ನೆನೆದರು. ಎದೆಯ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವರು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದರು.
ಆಗ, ಅವರ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದಿನಿಂದ, ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಯ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಒಂದು ಬಲವಾದ, ಒರಟಾದ ಕೈ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿತು!
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಕಿರುಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಆ ಹಿಡಿತ ಉಕ್ಕಿನಂತಿತ್ತು.
"ಶ್... ಶಬ್ದ ಮಾಡಬೇಡಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದವನಲ್ಲ," ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಅತ್ಯಂತ ದೃಢವಾದ, ತಣ್ಣನೆಯ ಪಿಸುಮಾತು ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಶತ್ರುವಿನ ಕ್ರೌರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರನ್ನು ಆ ನೆರಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ, ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಕಾಲುವೆಯ ಕಂದಕದೊಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಿತು.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಟಾರ್ಚ್ ಹಿಡಿದು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಶತ್ರುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬಿದಿರು ಮೆಳೆಯ ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಆತ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಅನ್ನು ಎತ್ತಿ ಗುರಿ ಹಿಡಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ...
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಭಾರವಾದ ಲೋಹದ ರೆಂಚ್ ಅನ್ನು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಆ ಶತ್ರುವಿನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ನರಕ್ಕೆ ಬಲವಾಗಿ ಬಡಿದ!
ಯಾವುದೇ ಕೂಗಿಲ್ಲದೆ, ಆ ಶತ್ರು ಮಳೆಯ ಕೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದ. ಆತನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಯಿತು. ಎರಡನೆಯ ಶತ್ರು ತಿರುಗಿ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಈ ರಕ್ಷಕ ಆತನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಹಾರಿ, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆತನ ಕೈಯನ್ನು ತಿರುಚಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಅದುಮಿ, ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಲಾಕ್ ಮಾಡಿದ. ಶತ್ರು ಒದ್ದಾಡಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನನಾಗಿ ಬಿದ್ದ. ಇಡೀ ಸಂಘರ್ಷ ಕೇವಲ ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಮಳೆಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆ ರಕ್ಷಕ ಎದ್ದು ನಿಂತು ತನ್ನ ಮುಖ ಒರೆಸಿಕೊಂಡ.
ಆತ ಧರಿಸಿದ್ದು ಖಾಕಿ ಬಣ್ಣದ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಓವರ್ಆಲ್ಸ್. ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಟಾರು ಆಯಿಲ್ ಮತ್ತು ಗ್ರೀಸ್ನ ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಮೂವತ್ತೈದರ ಹರೆಯದ ಗರಡಿ ಮನೆಯ ಪೈಲ್ವಾನನಂತಹ ಮೈಕಟ್ಟು, ಚೂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ದವಡೆಯ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗಾಯದ ಕಲೆಯಿತ್ತು.
ಆತ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರತ್ತ ತಿರುಗಿ, ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಜಾಕೆಟ್ ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ.
"ನನ್ನ ಹೆಸರು ಜಯದೇವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್. ಜನ ಜೆಡಿ ಅಂತಾರೆ. ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಮೆಷಿನ್ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್," ಆತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡ. "ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ್ದು ಇಷ್ಟೇ: ನಿಮ್ಮ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಉಳಿಸಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನಗಿದೆ. ನಾನು ಯಾರೆಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ನಾವು ಯಾರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಆತನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು, ಆತನ ಮಿಂಚಿನಂತಹ ಹೊಡೆತದ ವೇಗವನ್ನು ಬೆರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದರು. ಈತ ಕೇವಲ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಇಲಾಖೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ನೌಕರನಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ; ಈತನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ದೆಹಲಿಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿರಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವರ ಸುಪ್ತಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟನೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಆಘಾತದಿಂದ ಆತನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. "ಪ್ರೊಫೆಸರ್... ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರನ್ನು ಅವರು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ..."
"ಗೊತ್ತು," ಜೆಡಿ ಅವರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟ. "ನಾವು ಕಳೆದ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಈ ರಹಸ್ಯ ಸೋರಿಕೆಯನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಅದು ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ ಆರ್ಕೈವ್ಸ್ನ ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ತಾಳೆಗರಿಗಳ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಮೂಲಕ ಗಡಿಯಾಚೆಗೆ ರವಾನೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಯೇ ಇದೆಯೇ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ?"
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಕೋಟಿನ ಒಳಗಿದ್ದ MF-1971/Vol-04 ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದರು.
ಜೆಡಿ ಆ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಿರಾಳತೆಯ ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟ.
"ನೀವು ಇಂದು ದೇಶದ ಇಡೀ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಮತ್ತು ಕ್ಷಿಪಣಿ ಯೋಜನೆಯ ಜೀವನಾಡಿಯನ್ನೇ ಉಳಿಸಿದ್ದೀರಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ," ಜೆಡಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. "ಆದರೆ ಆಟ ಈಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರ ಬಳಿ ಈ ಸೂತ್ರದ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗವಿದೆ, ಅಂದರೆ ಇಂಧನದ ದಹನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಗಣಿತೀಯ ಸೂತ್ರ - Ignition Algorithm. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಬಾಯ್ಬಿಡುವ ಮುನ್ನ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಬೇಕು."
"ಅವರು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿರಬಹುದು?" ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಕೇಳಿದರು.
ಜೆಡಿ ದೂರದ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ, ಅಂದರೆ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟ.
"ಎಚ್.ಎ.ಎಲ್ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹಳೆಯ ನಿರುಪಯುಕ್ತ ಹ್ಯಾಂಗರ್ಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈ ಶತ್ರು ಜಾಲದ ಅಡಗುದಾಣವಿದೆ. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಮದ್ರಾಸ್ ಮೂಲಕ ಡಾಕಾಗೆ ಹೊರಡುವ ಸರಕು ವಿಮಾನವೊಂದು ಅಲ್ಲಿ ಇಳಿಯಲಿದೆ. ಆ ವಿಮಾನ ಹಾರುವ ಮುನ್ನ ನಾವು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರನ್ನು ಹೊರತರಬೇಕು."
ಜೆಡಿ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಕತ್ತಲೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮರಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕಪ್ಪು ರಾಯಲ್ ಎನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಬುಲೆಟ್ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟ.
ಅಧ್ಯಾಯ ೫
ರಾತ್ರಿಯ ಮೂರು ಗಂಟೆಯ ಆ ಮಳೆಯ ಶೀತಲ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ರಾಯಲ್ ಎನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಬುಲೆಟ್ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನ ನಾಲ್ಕು-ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಎಂಜಿನ್ನ ಮಂದವಾದ, ಏಕತಾನದ ‘ಡುಗ್-ಡುಗ್-ಡುಗ್’ ಸದ್ದು ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು .
ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಪಿತ್ತಾಳೆಯ ಹೆಡ್ಲೈಟ್ನ ಮಸುಕಾದ ಹಳದಿ ಕಿರಣವು ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಮಳೆನೀರನ್ನು, ಮಂಜಿನ ಪದರಗಳನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೆಡಿಯ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕೈಗಳು ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನ ಹಿಂಬದಿಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಅನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದವು. ತಣ್ಣನೆಯ ಮಳೆಗಾಳಿ ಅವರ ದಪ್ಪ ಕನ್ನಡಕದ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ಸಣ್ಣ ಹನಿಗಳನ್ನು ಮೆತ್ತಿತ್ತು; ಅವರ ಖಾದಿ ಕೋಟು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನೆದು ತೂಕವಾಗಿ ಮೈಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಎದೆಯ ಒಳಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯ ಲೋಹದ ಸ್ಪರ್ಶ ಅವರಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಟ್ರಿನಿಟಿ ಚರ್ಚ್ನ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಪುರದ ಗಡಿಯಾರ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಮಂಕಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ನಗರದ ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮುಗಿದು, ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ನೀಲಗಿರಿ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳುಕಂಟಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅರೆ-ಕೈಗಾರಿಕಾ ವಲಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ೧೯೭೧ರ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಎಚ್.ಎ.ಎಲ್ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ರಸ್ತೆಯು ನಗರದ ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಜನ, ನಿಗೂಢ ಹೆದ್ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಎತ್ತರದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿ ವಾಚ್ಟವರ್ಗಳ ಕೆಂಪು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ದೀಪಗಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಸುಕಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಜೆಡಿ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನ ವೇಗವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ, ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ, ಹಳೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಕಾಲುದಾರಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಇಳಿಸಿದ. ಅದು ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ರಾಯಲ್ ಏರ್ಫೋರ್ಸ್ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ, ಈಗ ಪಾಳುಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಏರ್ ಕ್ರಾಫ್ಟ್ ಹ್ಯಾಂಗರ್ಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ದಟ್ಟವಾದ ಸಂಪಿಗೆ ಮತ್ತು ಹುಣಸೆ ಮರಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಇಗ್ನಿಷನ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ. ಎಂಜಿನ್ನ ಸದ್ದು ನಿಂತ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಇಡೀ ಪರಿಸರ ಮತ್ತೆ ಮಳೆಯ ಮೌನಕ್ಕೆ, ಕಪ್ಪೆಗಳ ಸದ್ದಿಗೆ ಮತ್ತು ದೂರದ ರನ್ವೇಯಿಂದ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಾಯುನೆಲೆಯ ಜೆಟ್ ಇಂಧನದ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಾಸನೆಗೆ ಮರಳಿತು.
"ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಾವು ನಡೆದೇ ಹೋಗಬೇಕು," ಜೆಡಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದು, ತನ್ನ ಸೊಂಟದಲ್ಲಿದ್ದ ವೆಬ್ಲಿ-ಸ್ಕಾಟ್ ರಿವಾಲ್ವರ್ನ ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಿಗಿದಿದೆಯೇ ಎಂದು ಕೈಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. "ಇದು ಹಳೆಯ ಹ್ಯಾಂಗರ್ ನಂಬರ್ ಏಳು. ಯುದ್ಧದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಡಕೋಟಾ ವಿಮಾನಗಳ ಎಂಜಿನ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು ಕಟ್ಟಿದ ಜಾಗ. ಸುತ್ತಲೂ ಹತ್ತು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಮುಳ್ಳುತಂತಿಯ ಬೇಲಿಯಿದೆ."
"ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಬದುಕಿದ್ದಾರೆಯೇ ಜೆಡಿ?" ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು.
"ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಪ್ರಾಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಬೇಕು," ಜೆಡಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಮುಳ್ಳುಬೇಲಿಯ ಸಂದುವಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. "ಆದರೆ ಆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಅವರ ಕೈ ಸೇರಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಶವವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಸಮಯ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ."
ಹಳೆಯ ಹ್ಯಾಂಗರ್ ನಂಬರ್ ಏಳು ಒಂದು ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಕಬ್ಬಿಣದ ತಿಮಿಂಗಿಲದಂತೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದರ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ತವರದ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲೆ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಬಡಿದು ‘ಟಪ್-ಟಪ್’ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕಟ್ಟಡದ ಮುಂಭಾಗದ ದೊಡ್ಡ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಕು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನೌಕರರ ಸಣ್ಣ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಒಬ್ಬ ಕಾವಲುಗಾರ ಹಳೆಯ ಮಿಲಿಟರಿ ರೇನ್ಕೋಟ್ ಧರಿಸಿ, ಹೆಗಲಿಗೆ .೩೦೩ ರೈಫಲ್ ನೇತುಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ. ಆತನ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟಿನ ಕೆಂಪು ಕಿಡಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಡಾಡ್ಜ್ ಹೆವಿ-ಡ್ಯೂಟಿ ಸರಕು ಲಾರಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಲಾರಿಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಡೀಸೆಲ್ ಜನರೇಟರ್ ಮಂದವಾಗಿ ಗುನುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅದರಿಂದ ಹೊರಬಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂತಿ ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಕಿಟಕಿಯ ಸಂದುವಿನೊಳಗೆ ಹೋಗಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕೈಹಿಡಿದು, ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುರಿದ ಚರಂಡಿಯ ಪೈಪ್ಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕೂರಿಸಿದ.
"ನೀವು ಇಲ್ಲೇ ಇರಿ. ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸದಂತೆ ನಾನು ಆ ಕಾವಲುಗಾರನನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಂತರ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜು ಸರಿಸಿ ಒಳಗೆ ನೋಡೋಣ," ಜೆಡಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.
ಜೆಡಿ ನೆರಳಿನಂತೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಸರಿದು ಹೋದ. ಕೇವಲ ಐದು ಸೆಕೆಂಡುಗಳು... ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ ಕಾವಲುಗಾರನ ಸಣ್ಣ ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿದ ದನಿ ಕೇಳಿಸಿತು; ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆ ಕಾವಲುಗಾರನ ದೇಹವನ್ನು ಜೆಡಿ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳ ರಾಶಿಯ ಹಿಂದೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮಲಗಿಸಿದ.
ಜೆಡಿ ಕೈಸನ್ನೆ ಮಾಡಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರನ್ನು ಕರೆದ. ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಗೋಡೆಗೆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಧೂಳು ಮತ್ತು ಜಿಡ್ಡಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹಳೆಯ ತಂತಿಯ ಬಲವರ್ಧಿತ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಇಬ್ಬರೂ ನಿಂತು ಒಳಗೆ ಇಣುಕಿದರು.
ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಒಳಗಿನ ದೃಶ್ಯವು ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಭೂಗತ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಂತಿತ್ತು.
ಎತ್ತರದ ಕಮಾನುಗಳ ಛಾವಣಿಯಿಂದ ಇಳಿಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯುತ ಹಳದಿ ಬಲ್ಬ್ನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಹಳೆಯ ಮರದ ಮೇಜುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಿಲ್ಲೋಸ್ಕೋಪ್ಗಳು, ಪಾದರಸದ ಮಾನೋಮೀಟರ್ಗಳು ಮತ್ತು ಗಾಜಿನ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕೊಳವೆಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ವಿಮಾನದ ಹಳೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಭಾಗಗಳು, ಲೋಹದ ತುಂಡುಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.
ಆ ಕೋಣೆಯ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಭಾರವಾದ ಮರದ ಕುರ್ಚಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರನ್ನು ದಪ್ಪನೆಯ ಸೆಣಬಿನ ಹಗ್ಗಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು.
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಬಿಳಿ ಜುಬ್ಬಾ ಹರಿದು ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮುಖ ಊದಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ತಲೆಯ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಕೂದಲು ಬೆವರಿನಿಂದ ಹಣೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವರ ಕಣ್ಣಿನ ಕನ್ನಡಕ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಪುಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ದೈಹಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಆ ವೃದ್ಧ ವಿಜ್ಞಾನಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮವಾದ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿರೋಧದ ಜ್ವಾಲೆಯಿತ್ತು.
ಅವರ ಎದುರಿಗೆ, ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ತಣ್ಣನೆಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆಂದಿತು.
ಆತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಏಜೆಂಟ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಳಿ ಸಫಾರಿ ಸೂಟ್ ಧರಿಸಿದ್ದ, ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ, ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಮುಖಭಾವದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದವಡೆಗಳು ಉಕ್ಕಿನಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕರುಣೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅದೇ 'ಮಿಸ್ಟರ್ ರಾವ್' ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ.
"ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ..." ಆ ಬಿಳಿ ಸೂಟಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಧ್ವನಿ ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ತವರದ ಛಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಆತನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅತ್ಯಂತ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯ ಅಥವಾ ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ಛಾಯೆಯಿತ್ತು. "ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ. 'ರೋಹಿಣಿ' ರಾಕೆಟ್ನ ಎರಡನೇ ಹಂತದ ಇಂಧನ ಮಿಶ್ರಣ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಇಂಧನವು ನಳಿಕೆಯೊಳಗೆ ಸರಿಯಾದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಉರಿಯಬೇಕಾದರೆ, ಇಗ್ನಿಷನ್ ಸಮಯದ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಆ ಗಣಿತ ಸೂತ್ರದ ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಸಮೀಕರಣಗಳನ್ನು ನೀವೀಗ ಬರೆದುಕೊಡಬೇಕು."
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಲೆಯೆತ್ತಿ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಉಗುಳಿದರು.
"ನೀವು... ನೀವು ಈ ದೇಶದ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕದಿಯಬಹುದು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್... ಆದರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕದಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ದಣಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಕ್ಕರು. "ಆ ಸೂತ್ರ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿದೆ... ಅದು ನನ್ನ ಚಿತೆಯ ಜೊತೆಗೇ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಹೊರತು, ನಿಮ್ಮ ಡಾಕಾದ ಮಿಲಿಟರಿ ನೆಲೆಗೆ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ!"
ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಿಟ್ಟು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಕ್ರೂರ ನಗೆ ಮೂಡಿತು. ಆತ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕ್ರೋಮಿಯಂ ಲೇಪಿತ ಸಿರಿಂಜ್ ಹೊರತೆಗೆದ. ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಪಾರದರ್ಶಕ ದ್ರವ ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಿತು.
"ಇದು ಸೋಡಿಯಂ ಪೆಂಟೋಥಾಲ್ - ಸತ್ಯ ಶೋಧಕ ದ್ರವ," ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಾ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಬಳಿ ಬಂದ. "ಇದು ನಿಮ್ಮ ನರಮಂಡಲವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಹತ್ತನೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸುಪ್ತಮನಸ್ಸು ತಾನಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ... ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ, ನಿಮ್ಮ ಆ ಮುಗ್ಧ ಅನುವಾದಕ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನ ಬಳಿ ಇರುವ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ನಮ್ಮ ಕೈಸೇರಬೇಕು. ರಾವ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಆ ಫಿಲ್ಮ್ನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಂಧನದ ಸೂತ್ರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕದ ಡಿಕ್ರಿಪ್ಷನ್ ಕೀ ಕೂಡ ಇದೆ!"
ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಒಗಟಿನ ಅಂತಿಮ ಕೊಂಡಿ ಹೊಳೆಯಿತು!
ತಾಳೆಗರಿಯ 'ರಸತಂತ್ರ'ದ ಆ ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ಶ್ಲೋಕ ಕೇವಲ ಅಡಗಿಸುವ ಜಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆ ಶ್ಲೋಕದ ಛಂದಸ್ಸಿನ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಆ ರಾಕೆಟ್ ಇಂಧನದ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ಬಿಡಿಸುವ ಗಣಿತೀಯ ಸೂತ್ರವಾಗಿತ್ತು! ಹಳಗನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತ ಛಂದಸ್ಸು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹೊರತು, ರಹಸ್ಯ ಫಿಲ್ಮ್ ಸಿಕ್ಕರೂ ಆ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಯಾರೂ ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಹಿಂಭಾಗದ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾರವಾದ ಯಂತ್ರದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ರನ್ವೇಯ ಕಡೆಯಿಂದ, ಎರಡು ಪ್ರೊಪೆಲ್ಲರ್ಗಳುಳ್ಳ ಸಣ್ಣ ಸರಕು DC-3 Dakota ವಿಮಾನವೊಂದು ತನ್ನ ದೀಪಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ, ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಮುಂಭಾಗದ ರಹಸ್ಯ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ-ವೇ ಕಡೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉರುಳಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಯ ನಸುಕಿನ ಮೂರೂವರೆ. ವಿಮಾನ ಹೊರಡಲು ಕೇವಲ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳಷ್ಟೇ ಬಾಕಿಯಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ತನ್ನ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಅನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ:
"ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ, ಆ ಶ್ಲೋಕದ ರಹಸ್ಯವೇನು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ನಾನು ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಅವರ ಗಮನವನ್ನು ನನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆ ಡಾಡ್ಜ್ ಲಾರಿಯ ಡೀಸೆಲ್ ಜನರೇಟರ್ನ ಮುಖ್ಯ ತಂತಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಬೆಳಕನ್ನು ಆರಿಸಬೇಕು. ಕತ್ತಲಾದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನಾವು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರನ್ನು ಹೊರತರಬೇಕು!"
ಅಧ್ಯಾಯ ೬
ಮುಂಜಾನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯ ಆ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಎಚ್.ಎ.ಎಲ್ ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ತವರದ ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲೆ ಮಳೆಹನಿಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಡಾಡ್ಜ್ ಲಾರಿಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಡೀಸೆಲ್ ಜನರೇಟರ್ನ ಎಂಜಿನ್ ‘ಧಕ್-ಧಕ್-ಧಕ್’ ಎಂದು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಕಾದ ಡೀಸೆಲ್ ಹೊಗೆ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಆಯಿಲ್ನ ಘಾಟು ವಾಸನೆ ತೇವಭರಿತ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಜನರೇಟರ್ನಿಂದ ಹೊರಟು ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಕಿಟಕಿಯ ಸಂದುವಿನೊಳಗೆ ನುಸುಳಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆಯ ಕಪ್ಪು ರಬ್ಬರ್ ವಿದ್ಯುತ್ ಕೇಬಲ್, ನೆಲದ ಕೆಸರಿನ ನಡುವೆ ಕಪ್ಪನೆಯ ಹಾವಿನಂತೆ ಮಲಗಿತ್ತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ತೆವಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರ ಖಾದಿ ಕೋಟು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ದಪ್ಪ ಗಾಜಿನ ಕನ್ನಡಕದ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಸಣ್ಣ ಹನಿಗಳು ಸಿಡಿದಿದ್ದರಿಂದ ಮುಂಭಾಗದ ದೃಶ್ಯವೆಲ್ಲ ಮಂಜಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ, ಜೆಡಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ರಬ್ಬರ್ ಇನ್ಸುಲೇಶನ್ ಇರುವ ಭಾರವಾದ ಕೇಬಲ್ ಕಟರ್ ಅನ್ನು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅದುಮಿ ಹಿಡಿದರು. ಕೈಗಳು ಚಳಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ನರಗಳ ತೀವ್ರ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಶಾಸನಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೆತ್ತನೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನವಿರಾದ ವಿದ್ವಾಂಸನ ಕೈಗಳು ಇಂದು ದೇಶದ ರಹಸ್ಯ ಯೋಜನೆಯೊಂದರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಲೋಹದ ಆಯುಧವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದವು.
ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಒಳಗಿನಿಂದ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ನ ತಣ್ಣನೆಯ ಧ್ವನಿಯ ಸಣ್ಣ ತುಣುಕುಗಳು ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಸಂದುವಿನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು:
"...ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ನೀಡಿದ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕರಗುತ್ತದೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್... ಆ ಸಮೀಕರಣಗಳನ್ನು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿ..."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಇನ್ನು ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಜನರೇಟರ್ನ ಎಕ್ಸಾಸ್ಟ್ ಹೊಗೆಯ ಕಾವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಆ ಮುಖ್ಯ ವಿದ್ಯುತ್ ಕೇಬಲ್ ಅನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಟರ್ನ ದವಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಇಟ್ಟು, ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅದುಮಿದರು.

ಛಟಾಕ್!
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ವಿದ್ಯುತ್ ಕಿಡಿಯೊಂದು ಮಳೆಯ ಕತ್ತಲನ್ನು ಸೀಳಿ ಹೊಳೆಯಿತು. ಜನರೇಟರ್ನ ಮೋಟಾರ್ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಏದುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಮ್ಮಿ ನಿಂತಿತು.
ಮರುಕ್ಷಣವೇ - ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ಏಕೈಕ ಶಕ್ತಿಯುತ ಹಳದಿ ಬಲ್ಬ್ ನಂದಿಹೋಯಿತು. ಇಡೀ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಟ್ಟಡವು ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಜಾರಿತು.
ಕತ್ತಲೆಯಾದ ಆ ಮೊದಲ ಸೆಕೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಸ್ತಬ್ಧತೆ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾಗಿತ್ತು.
"ಲೈಟ್ಸ್! ಜನರೇಟರ್ಗೆ ಏನಾಯಿತು? ರಾವ್, ನೋಡು!" ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ನ ಗರ್ಜನೆ ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಮಾನುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು.
ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಬದಿಯ ಸಣ್ಣ ಬಾಗಿಲು ಒಡೆದು ಒಳನುಗ್ಗಿದ ಜೆಡಿಯ ನೆರಳು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಚಲಿಸಿತು. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ವೆಬ್ಲಿ-ಸ್ಕಾಟ್ ರಿವಾಲ್ವರ್ನ ಸಣ್ಣ ‘ಥ್ವಿಪ್... ಥ್ವಿಪ್...’ ಶಬ್ದಗಳು ಮೂರು ಬಾರಿ ಕೇಳಿಸಿದವು. ಶತ್ರುಗಳ ಕಾವಲುಗಾರನೊಬ್ಬ ಕೂಗುತ್ತಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಸದ್ದು, ಲೋಹದ ಮೇಜುಗಳು ಉರುಳಿದ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಗಾಜಿನ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕೊಳವೆಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ನಾದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಕಿಟಕಿಯ ಕೆಳಗಿನ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದು, ಅರ್ಧ ತೆರೆದಿದ್ದ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೂಲಕ ಹ್ಯಾಂಗರ್ನೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು.
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜೆಡಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರ ಮರದ ಕುರ್ಚಿಯ ಸುತ್ತ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದ್ದ ಸೆಣಬಿನ ಹಗ್ಗಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಚಾಕುವಿನಿಂದ ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಅರೆಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇಹ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಜಾರಿತು; ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಅವರ ಬಲತೋಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿಹಾಕಿಕೊಂಡರು.
"ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ... ಆತ ರನ್ವೇ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ!" ಜೆಡಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ. "ಆ ಡಕೋಟಾ ವಿಮಾನದ ಎಂಜಿನ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗಿದೆ. ಅವರು ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ರನ್ವೇಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಹಿಂಬದಿಯ ಡ್ರೈನೇಜ್ ಕಂದಕದ ಮೂಲಕ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಡೀರಿ!"
ಹೊರಗೆ, ರನ್ವೇಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಡಕೋಟಾ ವಿಮಾನದ ಅವಳಿ ಪ್ರೊಪೆಲ್ಲರ್ಗಳು ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ತಿರುಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು. ಎಂಜಿನ್ಗಳ ಅಬ್ಬರವು ನೆಲವನ್ನೇ ನಡುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮತ್ತು ಜೆಡಿ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು, ಹ್ಯಾಂಗರ್ನ ಹಿಂಭಾಗದ ಮುಳ್ಳುಬೇಲಿಯ ಕಂದಕದೊಳಗೆ ಧುಮುಕಿದರು. ಮಳೆಯ ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದ ಆ ಕಿರಿದಾದ ಕಾಲುವೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ, ಹಳೆಯ ರೇಲ್ವೆ ಸೈಡಿಂಗ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನೊಳಗೆ ನುಸುಳಿದರು.
ಕ್ಯಾಬಿನ್ನ ಒಳಗಡೆ ತೇವಭರಿತ ಮರದ ಹಲಗೆಗಳ ನೆಲವಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಮುರಿದ ಗಾಜುಗಳಿಂದ ಮಳೆಯ ತುಂತುರು ಒಳಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮರದ ಭಾರವಾದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಅಡ್ಡವಾಗಿ ತಳ್ಳಿ, ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಟಾರ್ಚ್ ಹೊರತೆಗೆದು ಅದರ ಬೆಳಕನ್ನು ನೆಲದ ಮೂಲೆಯತ್ತ ಮಾತ್ರ ಬೀರಿದ.
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಖದ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆವರು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ತುಟಿಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮಸುಕಾದ ಎಳೆಯೊಂದು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.
"ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ..." ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಧ್ವನಿ ಎದೆಯ ಆಳದಿಂದ ತೇಲಿಬಂತು. "ಆ... ಆ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆಯೇ?"
"ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಇದೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್," ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಮ್ಮ ಒದ್ದೆಯಾದ ಕೋಟಿನಿಂದ ಆ ಸಣ್ಣ ಲೋಹದ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ಕೈಗೆ ತಾಗಿಸಿದರು. "ಆದರೆ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ... ಈ ಇಂಧನ ಸೂತ್ರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕೊನೆಯ ಸಮೀಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಶ್ಲೋಕದ ರಹಸ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದೆಯಂತೆ."
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ದಣಿದ ನಗೆಯೊಂದನ್ನು ಬೀರಿದರು. ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದರು.
"ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ, ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ಗೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸೂತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು... ಆದರೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ರಹಸ್ಯ ಆತನಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ," ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಉಸಿರೆಳೆದರು. "ನಾನು 'ರೋಹಿಣಿ' ರಾಕೆಟ್ನ ಎರಡನೇ ಹಂತದ ಇಗ್ನಿಷನ್ ಸಮಯದ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ ಆರ್ಕೈವ್ಸ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ತಾಳೆಗರಿಯ ಆ 'ರಸತಂತ್ರ ಸಾರ'ದ ಶ್ಲೋಕವನ್ನೇ ಗಣಿತದ 'ಕ್ರಿಪ್ಟೋಗ್ರಾಫಿಕ್ ಕೀ' ಆಗಿ ಬಳಸಿದ್ದೆ."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬೆರಗಿನಿಂದ ಅರಳಿದವು. "ಯಾವ ಶ್ಲೋಕ ಪ್ರೊಫೆಸರ್? ಆ ಫ್ರೇಮ್ ನಂಬರ್ ೪೨ ರಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ಲೋಕವೇ?"
"ಹೌದು..." ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ನೆನಪಿನ ಆಳದಿಂದ ಆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕದ ಮೊದಲ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪಠಿಸಿದರು:
"ರಸಾಯನಂ ಸಿದ್ಧಿಕರಂ ಪವಿತ್ರಂ,
ಧೂರ್ತಸ್ಯ ಹಸ್ತೇ ನ ಚ ದಾತವ್ಯಮ್;
ನಂದ-ಅಗ್ನಿ-ಬಾಣ-ಚಂದ್ರ-ಪ್ರಮಾಣೇನ,
ಜ್ವಾಲಾಮುಖೀ ಬಂಧನ-ಯೋಗ-ಸಿದ್ಧಿಃ..."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಆ ಶ್ಲೋಕದ ಪದಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾಸನಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಗಣಿತದ ಜ್ಞಾನವಿಕಾಸ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಅವರ ಬೆರಳುಗಳು ನೆಲದ ಕೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ತಾವಾಗಿಯೇ ಗೀಚಲಾರಂಭಿಸಿದವು.
"ಕಟಪಯಾದಿ ಸಂಖ್ಯಾ ಪದ್ಧತಿ!" ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧಕನ ಅಪ್ರತಿಮ ಮಿಂಚಿತ್ತು. "ಪ್ರೊಫೆಸರ್, ನೀವು ಪ್ರಾಚೀನ 'ಕಟಪಯಾದಿ' ಸಂಖ್ಯಾ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದೀರಿ!"
ಜೆಡಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಇಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನೂ ನೋಡಿದ. "ಏನಿದು ಕಟಪಯಾದಿ? ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಟಾರ್ಚ್ನ ಮಸುಕು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬರೆದು ವಿವರಿಸಿದರು:
"ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೇ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ನಿಯಮವಿದೆ: 'ಕ-ಟ-ಪ-ಯ' ಪದ್ಧತಿ. ಸಂಸ್ಕೃತದ 'ನಂದ' ಎಂದರೆ ಒಂಬತ್ತು (೯), 'ಅಗ್ನಿ' ಎಂದರೆ ಮೂರು (೩), 'ಬಾಣ' ಎಂದರೆ ಐದು (೫), 'ಚಂದ್ರ' ಎಂದರೆ ಒಂದು (೧). ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ 'ಅಂಕಾನಾಂ ವಾಮತೋ ಗತಿಃ' ಅಂದರೆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಎಡಕ್ಕೆ ಓದಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಓದಿದರೆ ಬರುವ ಸಂಖ್ಯೆ: ೧-೫-೩-೯!"
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾದ ತೃಪ್ತಿಯ ನಗೆ ಅರಳಿತು. "ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದಿರಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ... ೧೫೩.೯ ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡುಗಳು! ರಾಕೆಟ್ನ ಘನ-ಇಂಧನದ ಮೊದಲ ಹಂತ ಉರಿದು ಮುಗಿದ ಸರಿಯಾಗಿ ೧೫೩.೯ ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಹಂತದ ನಳಿಕೆಯ ಕವಾಟ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಕಾಲಮಿತಿ ತಪ್ಪಿದರೆ, ಇಡೀ ರಾಕೆಟ್ ಉಡಾವಣಾ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಆಕಾಶಬುಟ್ಟಿಯಂತೆ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ!"
"ಆದರೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್," ಜೆಡಿ ಕೇಳಿದ, "ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಆತ ಡಕೋಟಾ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಮುಂದಿನ ನಡೆ ಏನು?"
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರ ಮುಖ ಮತ್ತೆ ಗಂಭೀರವಾಯಿತು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬರೆದಿದ್ದ ಶ್ಲೋಕದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನತ್ತ ನೆಟ್ಟಿತು.
"ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಕೇವಲ ಈ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಕದಿಯಲು ಬಂದವನಲ್ಲ," ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದರು. "ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ, ತುಂಭಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ 'ರೋಹಿಣಿ-೫೬೦' ರಾಕೆಟ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಉಡಾವಣೆ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಆ ಉಡಾವಣೆಯ ಇಗ್ನಿಷನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಅನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ರೈಲ್ವೆ ಜಂಕ್ಷನ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ರಹಸ್ಯ ಮಿಲಿಟರಿ ಟೆಲಿಮೆಟ್ರಿ ಲೈನ್ ಮೂಲಕ ರಿಲೇ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ನ ನಿಜವಾದ ಯೋಜನೆ: ಆ ರಾಕೆಟ್ಗೆ ತಪ್ಪು ಟೈಮಿಂಗ್ ಕಮಾಂಡ್ ಕಳುಹಿಸಿ, ಉಡಾವಣೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಇಡೀ ನೆಲೆಯನ್ನು ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡುವುದು!"
ದೂರದಲ್ಲಿ, ಡಕೋಟಾ ವಿಮಾನದ ಇಂಜಿನ್ಗಳ ಅಬ್ಬರ ರನ್ವೇಯ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಾ, ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ಸಮಯ ಬೆಳಗಿನ ನಾಲ್ಕೂವರೆ. ತುಂಭಾದ ಕೌಂಟ್ಡೌನ್ ಆರಂಭವಾಗಲು ಕೇವಲ ಒಂದೂವರೆ ಗಂಟೆಗಳಷ್ಟೇ ಬಾಕಿಯಿತ್ತು.
ಅಧ್ಯಾಯ ೭
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ನಾಲ್ಕೂಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ.
ಮಳೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶದ ತುಂಬ ದಟ್ಟವಾದ, ತೇವಭರಿತ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಕವಿದಿದ್ದವು. ಎಚ್.ಎ.ಎಲ್ ರಸ್ತೆಯ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಹ್ಯಾಂಗರ್ನಿಂದ ಹೊರಟ ರಾಯಲ್ ಎನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಬುಲೆಟ್ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್, ಹಲಸೂರು ಕೆರೆಯ ಮಬ್ಬು ನೀರಿನ ದಂಡೆಯ ಮೂಲಕ ಹಾದು, ಕಬ್ಬನ್ ರಸ್ತೆಯ ಕಡಿದಾದ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಚಳಿಗಾಲದ ಆರಂಭದ ಮುಂಜಾನೆಯ ತಂಪಾದ ಮಂಜು ರಸ್ತೆಯ ಡಾಂಬರಿನ ಮೇಲೆ ದಪ್ಪನೆಯ ಬಿಳಿಯ ಪರದೆಯಂತೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಹೆಂಚಿನ ಬಂಗಲೆಗಳ ಮುಂದಿನ ತಂತಿ ಬೇಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ನೀಲಗಿರಿ ಮರಗಳ ಒಣ ಎಲೆಗಳು ಬಿದ್ದು ತೇವಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಮುಂಜಾನೆಯ ಹಾಲು ಸಾಗಿಸುವ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರರು ತಮ್ಮ ಹಾಲಿನ ಕ್ಯಾನುಗಳ ‘ಟಣ್-ಟಣ್’ ನಾದದೊಂದಿಗೆ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಗರವಿನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ದೇಶದ ರಹಸ್ಯ ಭದ್ರತಾ ಇತಿಹಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಚದುರಂಗದಾಟವೊಂದು ಈ ಮಂಜಿನ ಪರದೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕೊನೆಯ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ ಅನ್ನು ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಯಾರ್ಡ್ಗೆ ಹೋಗುವ ಕಿರಿದಾದ, ಜಲ್ಲಿಕಲ್ಲು ಹರಡಿದ ದಾರಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.
ಅವರು ಹ್ಯಾಂಗರ್ನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನವೇ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಅವರನ್ನು ಹಲಸೂರಿನ ಮಿಲಿಟರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ R&AW ನ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಪರ್ಕ ಅಧಿಕಾರಿಯ ರಹಸ್ಯ ವಶಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರ ದೇಹಕ್ಕೆ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅವರ ತಲೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದ ಆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸಂಖ್ಯೆ: ೧೫೩.೯ ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡುಗಳು, ಮತ್ತು ಆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕದ ಗಣಿತೀಯ ಸೂತ್ರವೀಗ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.
"ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಇರಬೇಕು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ," ಜೆಡಿ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನ ಇಗ್ನಿಷನ್ ಕೀಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಕಳಚಿ ತನ್ನ ಜಾಕೆಟ್ನ ಕಿಸೆಗೆ ತುರುಕುತ್ತಾ ಹೆಗಲಿಗೆ ಮೋಟರ್ ಬೈಕ್ ನಿಂದ ತೆಗೆದ ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಲೆದರ್ ಟೂಲ್ಕಿಟ್ ಚೀಲವನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೆ ಏರಿಸಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. "ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣವಲ್ಲ. ೧೯೭೧ರ ಈ ಯುದ್ಧದ ಸನ್ನಾಹದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ಮಿಲಿಟರಿ ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ಲೈನ್ಗಳು ಮತ್ತು ಇಸ್ರೋದ ಉಡಾವಣಾ ಟೆಲಿಮೆಟ್ರಿ ಕೇಬಲ್ಗಳು ಹಾದುಹೋಗುವುದು ಇದೇ ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ಯಾರ್ಡ್ನ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಮೂಲಕ."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದರು. ಅವರ ಕಾಲುಗಳು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲದ ಓಟ ಮತ್ತು ಚಳಿಯಿಂದ ಮರಗಟ್ಟಿದಂತಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಖಾದಿ ಕೋಟಿನ ಮೇಲೆ ಮೆತ್ತಿದ್ದ ಮಣ್ಣು ಈಗ ಒಣಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ದಪ್ಪ ಗಾಜಿನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಕರವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದರು.
ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ರೈಲ್ವೆ ಯಾರ್ಡ್ನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಹಳಿಗಳ ಜಾಲ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
೧೯೭೦ರ ದಶಕದ ಬೆಂಗಳೂರು ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಗಂಭೀರ, ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಗತ್ತು ಇತ್ತು.
ಕೆಂಪು ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಎತ್ತರದ ಕಮಾನುಗಳುಳ್ಳ ಮುಖ್ಯ ಕಟ್ಟಡದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಗೋದಾಮುಗಳಿದ್ದವು. ವಿಶಾಲವಾದ ಯಾರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಡಬ್ಲ್ಯು.ಪಿ. ಕ್ಲಾಸ್ ಉಗಿಬಂಡಿಯ ದೈತ್ಯ ಇಂಜಿನ್ಗಳು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಬಾಯ್ಲರ್ಗಳಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಸಿಯಾದ ಬಿಳಿ ಉಗಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಿನ ಘಾಟು ಮಸಿ ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಕಹಿ-ಕಾರ್ಬನ್ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು.
ದೂರದ ಮೂರನೇ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ನ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಕುರ್ತಾ ಧರಿಸಿದ್ದ ಕೂಲಿಗಳು ಗೋಣಿಚೀಲಗಳನ್ನು ಹೊದ್ದು ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದರು. ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಟಿನ್ ಶೆಡ್ನಿಂದ ತಣ್ಣೀರು ಹನಿಹನಿಯಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು: ‘ಟಿಪ್... ಟಿಪ್... ಟಿಪ್...’
ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಗ್ಯಾಸ್ ಲ್ಯಾಂಟರ್ನ್ ಹಿಡಿದ ರೈಲ್ವೆ ಗ್ಯಾಂಗ್ಮೆನ್ಗಳು ಕಬ್ಬಿಣದ ಉದ್ದನೆಯ ಸುತ್ತಿಗೆಗಳಿಂದ ಹಳಿಗಳ ಕೀಲುಗಳನ್ನು ಬಡಿದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಭೀರವಾದ ‘ಠಣ್... ಠಣ್...’ ಸದ್ದು ಯಾರ್ಡ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿತ್ತು.
"ಜೆಡಿ, ಆ ಟೆಲಿಮೆಟ್ರಿ ಲೈನ್ ಎಲ್ಲಿದೆ?" ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರು.
ಜೆಡಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಕೈತೋರಿಸಿದ. ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಜಾಲ ದಾಟಿ, ಎರಡನೇ ಸಿಗ್ನಲ್ ಪೋಸ್ಟ್ನ ಆಚೆಗೆ, ಹಳೆಯ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳ ರಾಶಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ಎರಡಂತಸ್ತಿನ ಕೆಂಪು ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಕ್ಯಾಬಿನ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ
"CABIN-B / TELECOM RELAY"
ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು.
"ಅದೇ ಜಾಗ," ಜೆಡಿ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟ. "ತುಂಭಾದಲ್ಲಿರುವ ಉಪಗ್ರಹ ಉಡಾವಣಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ TERLS ಹೋಗುವ ಮುಖ್ಯ ತಂತಿಗಳು ಈ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನ ಕೆಳಮಹಡಿಯ ರಿಲೇ ಜಂಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಮದ್ರಾಸ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಡುವಿನ ಹೈ-ಫ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಿ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಲೈನ್ ಸಂಪರ್ಕಗೊಳ್ಳುವುದು ಇಲ್ಲೇ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ನ ಡಕೋಟಾ ವಿಮಾನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಆತನ ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ಏಜೆಂಟರು ಈ ಕ್ಯಾಬಿನ್ಗೆ ನುಗ್ಗಿ, ಆ ಟೈಮಿಂಗ್ ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್ಗೆ ಒಂದು ಕೃತಕ 'ಡಿಲೇ ಕಾಯಿಲ್' ಅಳವಡಿಸಲು ಹೊಂಚುಹಾಕಿದ್ದಾರೆ."
"ಅದನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?"
"ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಅಥವಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಂನಿಂದ ಉಡಾವಣೆಯ ಅಂತಿಮ ಸಿಗ್ನಲ್ ಹೊರಟಾಗ, ಆ ಸಿಗ್ನಲ್ ತುಂಭಾ ತಲುಪಲು ನಿಗದಿತ ೧೫೩.೯ ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಬದಲು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ೫೦ ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಣ್ಣ ಕಾಲವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದ ರಾಕೆಟ್ನ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಇಂಧನ ಮುಗಿದರೂ ಎರಡನೇ ಹಂತ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಕೆಟ್ ಉಡಾವಣಾ ಪ್ಯಾಡ್ನಿಂದ ಕೇವಲ ನೂರು ಅಡಿ ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದು, ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಇಡೀ ನೆಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ!" ಜೆಡಿ ಮುಖ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು. "ಸಮಯ ಈಗ ಐದು ಗಂಟೆ ಐದು ನಿಮಿಷ. ಉಡಾವಣೆಯ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಕೌಂಟ್ಡೌನ್ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಲಿಂಕ್ ಐದು ಮುಕ್ಕಾಲಿಗೆ ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಉಳಿದಿರುವುದು ಕೇವಲ ನಲವತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳು."
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಸಿ ಜಲ್ಲಿಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಶಬ್ದವಾಗದಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಾ ಮುನ್ನಡೆದರು.
ಹಳಿಗಳ ಲೋಹದ ಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿಯ ಮಳೆಯ ತೇವಾಂಶ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಂತೆ ನುಣುಪಾಗಿತ್ತು. ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಿನ ಸರಕು ವ್ಯಾಗನ್ಗಳ ಕಪ್ಪು ನೆರಳುಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ತೆವಳುತ್ತಾ 'ಕ್ಯಾಬಿನ್-ಬಿ' ಸಮೀಪಿಸಿದರು.
ಕ್ಯಾಬಿನ್ನ ಕೆಳಮಹಡಿಯ ಮರದ ಬಾಗಿಲು ಅರ್ಧ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಬೀಗವನ್ನು ಹ್ಯಾಕ್ಸಾ ಬ್ಲೇಡ್ನಿಂದ ಕೊರೆದು ಕತ್ತರಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಸಣ್ಣ ಲೋಹದ ಚೂರುಗಳು ನೆಲದ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಒಳಗಿನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಬೆಳಕು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿರ್ವಾತ ಟ್ಯೂಬ್ಗಳುಳ್ಳ ಹಳೆಯ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್ ಆಂಪ್ಲಿಫೈಯರ್ಗಳ ಮಂದವಾದ ಬಿಸಿಯಾದ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫಾರ್ಮರ್ ಆಯಿಲ್ನ ಘಾಟು ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ತನ್ನ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಅನ್ನು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಬಾಗಿಲನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ತಳ್ಳಿದ.
ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪ್ರಮುಖ ಜಂಕ್ಷನ್ ಬೋರ್ಡ್ನ ಸಣ್ಣ ನಿಯಾನ್ ಇಂಡಿಕೇಟರ್ ಬಲ್ಬ್ನ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಹನಿಯಂತೆ ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಜಂಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ನ ಗಾಜಿನ ಕವರ್ ತೆರೆದಿರುವುದು ಕಂಡಿತು.
ಭಾರತೀಯ ಅಂಚೆ ಮತ್ತು ತಂತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಅಧಿಕೃತ ಸೀಲ್ ಮುರಿದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ನೂರಾರು ತಾಮ್ರದ ಮತ್ತು ರಬ್ಬರ್ ಹೊದಿಕೆಯ ತಂತಿಗಳ ಜಾಲವಿತ್ತು. ಆ ಜಾಲದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮುಖ್ಯ ಟೆಲೆಮೆಟ್ರಿ ಟರ್ಮಿನಲ್ ನಂಬರ್ ೭೧ ರ ಬಳಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ಕವಚದ ಸಣ್ಣ ಕಪ್ಪು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದು ತಂತಿಗಳಿಂದ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಟೈಮರ್ನ ಗೇರ್ಗಳು ‘ಟಿಕ್... ಟಿಕ್... ಟಿಕ್...’ ಎಂದು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಶತ್ರುಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ!" ಜೆಡಿ ಹಲ್ಲು ಕಡಿದ. "ಈ ಟೈಮರ್ ಐದು ಗಂಟೆ ನಲವತ್ತೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್ ಅನ್ನು ಶಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ, ಟೈಮಿಂಗ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಅನ್ನು ವಿರೂಪಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಬರಿಗೈಯಿಂದ ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ತಂತಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದರೆ ಇಡೀ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಕಟ್ ಆಗಿ, ತುಂಭಾದಲ್ಲಿ ಉಡಾವಣೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ-ಅಥವಾ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ."
ಅಲ್ಲಿ ತಂತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಣ್ಣದ ಲೇಬಲ್ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ನಿಯಮದಂತೆ ಗ್ರೀಕ್ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಗಣಿತೀಯ ಭಿನ್ನರಾಶಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಲೋಹದ ತಗಡಿನ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು:
α-12, β-34, γ-56, δ-78

ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ರೈಲ್ವೆ ಯಾರ್ಡ್ನ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಗೋದಾಮುಗಳ ಮೇಲೆ ಮುಸುಕಿದ್ದ ಮಂಜು ದಪ್ಪನೆಯ ಕಪ್ಪು ಹೊಗೆಯಂತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೇ ತೇಲುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಒಡೆದ ಗಾಜಿನ ಸಂದುವಿನ ಮೂಲಕ ತಣ್ಣನೆಯ ಮಳೆಯ ಗಾಳಿ ಒಳನುಗ್ಗಿದಾಗ, ಕ್ಯಾಬಿನ್-ಬಿಯ ಆ ಕಿರಿದಾದ ಮರದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಾಗದಗಳ ಧೂಳು, ಸುಟ್ಟ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫಾರ್ಮರ್ ಎಣ್ಣೆ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪಿನ ವಾಸನೆ ಎದ್ದುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಗೋಡೆಗೆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಬೃಹತ್ ತೇಗದ ಮರದ ಜಂಕ್ಷನ್ ಬೋರ್ಡ್ನ ಮೇಲೆ, ಸಣ್ಣ ಕೆಂಪು ನಿಯಾನ್ ಇಂಡಿಕೇಟರ್ ಬಲ್ಬ್ ಮಾತ್ರ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಹನಿಯಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಜಂಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ನ ಗಾಜಿನ ಕವಚ ತೆರೆದುಬಿದ್ದಿರುವುದು ಮತ್ತು ನೂರಾರು ತಾಮ್ರದ ತಂತಿಗಳ ಜಾಲ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪನೆಯ ಜೇಡರ ಬಲೆಯಂತೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ತನ್ನ ಹೆಗಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಲೆದರ್ ಟೂಲ್ಕಿಟ್ ಚೀಲವನ್ನು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಟಾರ್ಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ.
ಟಾರ್ಚ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕಿನ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ, ಜಂಕ್ಷನ್ ಬೋರ್ಡ್ನ ಮೇಲಿದ್ದ ತಾಮ್ರದ ಟರ್ಮಿನಲ್ ಪಟ್ಟಿಗಳು ಎದ್ದು ಕಂಡವು.
ಜೆಡಿ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕನ್ನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಬೀಟಾ ಟರ್ಮಿನಲ್ಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. "ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ... ಈ ಕಪ್ಪು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಿರುವ ಡಿಲೇ ಕಾಯಿಲ್ ಅನ್ನು ಆಲ್ಫಾ-೧೨ ಮತ್ತು ಬೀಟಾ-೩೪ ರ ನಡುವೆ ಸೇತುವೆಯಂತೆ ಬೆಸೆದಿದ್ದಾರೆ. ತುಂಭಾದಿಂದ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಇದು ಆ ಕರೆಂಟ್ ಅನ್ನು ಐವತ್ತು ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಾದರೆ ಸಾಕು, ರಾಕೆಟ್ನ ಎರಡನೇ ಹಂತ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇಡೀ ಉಡಾವಣೆ ನಾಶವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಈ ಕಪ್ಪು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟದೆ ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್ ಅನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೈಪಾಸ್ ಮಾಡಬೇಕು?"
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಮ್ಮ ದಪ್ಪ ಗಾಜಿನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಜಂಕ್ಷನ್ ಬೋರ್ಡ್ನ ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಬಾಗಿದರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾದ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿತ್ತು.
"ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕಲ್ಯಾಣಸುಂದರಂ ಆ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಜೆಡಿ..." ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮೃದುವಾದ, ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಠಿಸಿದರು:
"ರಸಾಯನಂ ಸಿದ್ಧಿಕರಂ ಪವಿತ್ರಂ,
ಧೂರ್ತಸ್ಯ ಹಸ್ತೇ ನ ಚ ದಾತವ್ಯಮ್;
ನಂದ-ಅಗ್ನಿ-ಬಾಣ-ಚಂದ್ರ-ಪ್ರಮಾಣೇನ,
ಜ್ವಾಲಾಮುಖೀ ಬಂಧನ-ಯೋಗ-ಸಿದ್ಧಿಃ...
ಗ-ಕಾರ-ವರ್ಗೇ ಪ್ರಥಮಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮ್!"
ಜೆಡಿ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿ ಕೇಳಿದ, "ಆ ಶ್ಲೋಕದ ಮಾತುಗಳು ನಮಗೆ ಈ ತಂತಿಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಲು ಹೇಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ?"
"ಪ್ರಾಚೀನ ಕಟಪಯಾದಿ ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರ ಇಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು," ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಜಂಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ನ ತಂತಿಗಳತ್ತ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ವಿವರಿಸತೊಡಗಿದರು. "ಶ್ಲೋಕದ ಮೂರನೆಯ ಸಾಲನ್ನು ಗಮನಿಸಿ... ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದಂತೆ 'ನಂದ-ಅಗ್ನಿ-ಬಾಣ-ಚಂದ್ರ'. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸಂಖ್ಯಾ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ನಂದ ಎಂದರೆ ಒಂಬತ್ತು, ಅಗ್ನಿ ಎಂದರೆ ಮೂರು, ಬಾಣ ಎಂದರೆ ಐದು ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ ಎಂದರೆ ಒಂದು."
ಜೆಡಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ನುಡಿದ, "ಹಾಗಾದರೆ... ಒಂಬತ್ತು, ಮೂರು, ಐದು, ಒಂದು... ಒಂಬತ್ತು ಸಾವಿರದ ಮುನ್ನೂರ ಐವತ್ತೊಂದು ಎಂದಾಯಿತೇ?"
"ಅಲ್ಲ ಜೆಡಿ," ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರು. "ನಾವು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾಗ ಹೇಳಿಲ್ಲವೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಗಣಿತಜ್ಞರ ನಿಯಮ 'ಅಂಕಾನಾಂ ವಾಮತೋ ಗತಿಃ'-ಅಂದರೆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಎಡಕ್ಕೆ, ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಓದಬೇಕು. ಚಂದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಂದನ ಕಡೆಗೆ ಬಂದರೆ..."
"ಒಂದು, ಐದು, ಮೂರು, ಒಂಬತ್ತು..." ಜೆಡಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಮೂಡಿತು. "ಅಂದರೆ ನೂರ ಐವತ್ಮೂರು ಬಿಂದು ಒಂಬತ್ತು ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡುಗಳು! ರಾಕೆಟ್ನ ನಳಿಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ನಿಖರ ಇಗ್ನಿಷನ್ ಸಮಯ!"
"ಸರಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದಿರಿ," ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. "ಈಗ ಯಾವ ಟರ್ಮಿನಲ್ಗೆ ಜೋಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಶ್ಲೋಕದ ಕೊನೆಯ ಪಾದ ನೋಡಿ... 'ಗ-ಕಾರ-ವರ್ಗೇ ಪ್ರಥಮಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮ್'. ಕಟಪಯಾದಿ ಅಕ್ಷರಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕ-ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಚ-ವರ್ಗಗಳ ನಂತರ ಬರುವ ಮೂರನೆಯ ಶ್ರೇಣಿ ಗ-ವರ್ಗ. ನಮ್ಮ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಗ್ರೀಕ್ ಅಕ್ಷರಮಾಲೆಯ ಮೂರನೆಯ ಅಕ್ಷರ..."
"ಗಾಮಾ-೫೬!" ಜೆಡಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಜಂಕ್ಷನ್ ಬೋರ್ಡ್ನ ಮೂರನೆಯ ತಾಮ್ರದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ. "ಆ ಗಾಮಾ-೫೬ ಟರ್ಮಿನಲ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮೊದಲೇ ರೂಪಿಸಿದ್ದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ರೆಸಿಸ್ಟೆನ್ಸ್ ಕಾಯಿಲ್ ಇದೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ಆಲ್ಫಾ-೧೨ ರ ಮುಖ್ಯ ಇನ್ಪುಟ್ ಅನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗಾಮಾ-೫೬ ಕ್ಕೆ ಬೆಸೆಯಬೇಕು!"

"ಹೌದು, ಆದರೆ ಒಂದು ಅಂತಿಮ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿದೆ," ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಜೆಡಿಯ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಡೆದರು. "ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ 'ಧೂರ್ತಸ್ಯ ಹಸ್ತೇ ನ ಚ ದಾತವ್ಯಮ್... ಬಂಧನ-ಯೋಗ-ಸಿದ್ಧಿಃ' ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಗಾಮಾ-೫೬ ರ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಜೋಡಿಸುವ ಮುನ್ನ ಕೆಳಗಿರುವ ಆ ಹಸಿರು ಅರ್ಥಿಂಗ್ ತಂತಿಯನ್ನು ನೆಲದ ಗ್ರೌಂಡ್ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲು ಸಾಲ್ಡರ್ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಹೈ-ಫ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಿ ಸಿಗ್ನಲ್ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಹರಿದು ಇಡೀ ಬೋರ್ಡನ್ನೇ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ!"
ಜೆಡಿ ನಿರಾಳತೆಯಿಂದ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟ. "ಅದ್ಭುತ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ... ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ಕಾವ್ಯದ ಒಳಗೆ ಇಂತಹ ನಿಖರ ವಿಜ್ಞಾನ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ."
ಜೆಡಿ ತನ್ನ ಟೂಲ್ಕಿಟ್ನಿಂದ ಸಣ್ಣ ಸ್ಪಿರಿಟ್ ಲ್ಯಾಂಪ್ ತೆಗೆದು ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ. ಸಾಲ್ಡರಿಂಗ್ ಐರನ್ನ ತಾಮ್ರದ ತುದಿಯನ್ನು ಜ್ವಾಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಕಾಯಿಸತೊಡಗಿದಾಗ, ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದ ತಾಮ್ರ ಮತ್ತು ರಾಳದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಘಾಟು ಹರಡಿಕೊಂಡಿತು.
ಆದರೆ, ಅವರು ಆ ತಂತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ-
ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲಿಂದ ನಿಧಾನವಾದ, ಭಾರವಾದ ಬೂಟುಗಳ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿನ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಇಳಿದುಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ .೩೨ ಕ್ಯಾಲಿಬರ್ ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಪಿಸ್ತೂಲು ನೇರವಾಗಿ ಜೆಡಿಯ ಎದೆಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆತ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಸಂಶೋಧಕನ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಅದೇ ರಾವ್. ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಾತಿನ ಗೋಜಲಿರಲಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಪಳಗಿದ, ವೃತ್ತಿಪರ ಹಂತಕನ ಶೀತಲ ನಿಶ್ಚಲತೆಯಿತ್ತು. ಆತ ಯಾವುದೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ನೀಡದೆ, ಟ್ರಿಗ್ಗರ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಬೆರಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.
ಆ ಪಿಸ್ತೂಲಿನ ನಳಿಕೆ ಜೆಡಿಯ ಎದೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡಿನ ಅಂತರದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರು ಜಂಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ನ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಭಾರವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ವ್ರೆಂಚ್ ಅನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಲದಿಂದ ಆತನ ಕಾಲಿನ ಮೊಣಗಂಟಿಗೆ ಬೀಸಿದರು.
ಲೋಹದ ಭಾರವಾದ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದ ರಾವ್ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ನೋವಿನಿಂದ ಮುಗ್ಗರಿಸಿದ. ಆತನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿಸ್ತೂಲಿನಿಂದ ಸಿಡಿದ ಗುಂಡು ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ತವರನ್ನು ಸೀಳಿ ಹೋಯಿತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಜೆಡಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ, ರಾವ್ನ ಮಣಿಕಟ್ಟನ್ನು ತಿರುಚಿ, ಆತನ ದವಡೆಗೆ ಮೊಣಕೈಯಿಂದ ಬಲವಾದ ಹೊಡೆತ ನೀಡಿದ. ರಾವ್ ಗೋಡೆಯ ಸಿಮೆಂಟಿಗೆ ಬಡಿದು ರಕ್ತ ಕಾರುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನನಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದ.

ಜೆಡಿ ಆತನ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ತಂತಿಗಳಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಿದ. ಸಮಯ ನೋಡಿದರೆ ಬೆಳಗಿನ ಐದು ಗಂಟೆ ಮೂವತ್ತೆಂಟು ನಿಮಿಷ!
"ನಮಗೆ ಸಮಯವಿಲ್ಲ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ, ಟೈಮರ್ ಓಡುತ್ತಿದೆ!" ಜೆಡಿ ಧಾವಂತದಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕೆಂಪಗೆ ಕಾದಿದ್ದ ಸಾಲ್ಡರಿಂಗ್ ಐರನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ವಿವರಿಸಿದ ಆ ಶ್ಲೋಕದ ನಿಯಮದಂತೆ, ಜೆಡಿ ಮೊದಲು ಹಸಿರು ಅರ್ಥಿಂಗ್ ತಂತಿಯನ್ನು ಜಂಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ನ ಕೆಳಭಾಗದ ಗ್ರೌಂಡ್ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಲ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ. ರಾಳದ ಬಿಳಿಯ ಹೊಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿತು. ನಂತರ ಶತ್ರುಗಳ ಕಪ್ಪು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಆಲ್ಫಾ-೧೨ ತಂತಿಯನ್ನು ವೈರ್ ಕಟರ್ನಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಟೈಮರ್ ತನ್ನ ಸಂಪರ್ಕ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಗಾಮಾ-೫೬ ಟರ್ಮಿನಲ್ಗೆ ಹೊಸ ಶುದ್ಧ ತಾಮ್ರದ ತಂತಿಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಕಾದ ಸೀಸದ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ತಾಗಿಸಿದಾಗ, ಬೆಳ್ಳಿಯ ಹೊಳೆಯುವ ಸೀಸದ ಹನಿಯೊಂದು ಆ ತಂತಿಗಳನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಬೆಸೆಯಿತು.
ಜಂಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಲ್ಟಿ-ಮೀಟರ್ನ ಸೂಚಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದು, ಸರಿಯಾಗಿ ನೂರ ಐವತ್ಮೂರು ಬಿಂದು ಒಂಬತ್ತು ಮಿಲಿ-ಸೆಕೆಂಡಿನ ಹಸಿರು ಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.
ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿ ಮಲ್ಟಿ-ಮೀಟರ್ನ ಸೂಚಿ ಸ್ಥಿರಗೊಂಡ ನಂತರ, ಆ ಪುಟ್ಟ ಮರದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಮೌನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಾರವೆನಿಸಿತು. ರಾಕೆಟ್ನ ನಳಿಕೆಯ ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್ ಸರಿಹೋಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಷ್ಟೇ; ಆದರೆ ಕೇರಳದ ತುಂಭಾ ಕಡಲತೀರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ರಾಕೆಟ್ ಉಡಾವಣಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕೊಠಡಿಗೆ ಈ ಲೈನ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಗೊಂಡಿದೆಯೇ ಮತ್ತು ಕೌಂಟ್ಡೌನ್ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬುದು ಖಚಿತವಾಗದ ಹೊರತು ಅವರ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಜೆಡಿ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರವಾದ, ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಎರಕಹೊಯ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕವಚವಿದ್ದ ‘ಸೀಮೆನ್ಸ್ ಟಿ-೧೦೦’ ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ಯಂತ್ರದ ಬಳಿ ಸಾಗಿದ.
ಆತ ಯಂತ್ರದ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಮುಖ್ಯ ರೋಟರಿ ಸ್ವಿಚ್ ಅನ್ನು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿದ.
ಘುಂಂಂಂ...
ಒಳಗಿನ ಹೆವಿ-ಡ್ಯೂಟಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಮೋಟಾರ್ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು, ಅದರ ಗೇರ್ಗಳು ಮತ್ತು ಫ್ಲೈವೀಲ್ ಏಕತಾನದ ಮಂದ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ ವೇಗ ಪಡೆದುಕೊಂಡವು. ಯಂತ್ರದ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ನಿರ್ವಾತ ಟ್ಯೂಬ್ಗಳು ಬಿಸಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕಾದ ಯಂತ್ರದ ಎಣ್ಣೆ, ಕಾರ್ಬನ್ ರಿಬ್ಬನ್ ಮತ್ತು ತಾಮ್ರದ ಸುರುಳಿಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ಘಾಟು ಹೊರಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಯಂತ್ರದ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಲೋಹದ ಕ್ಯಾರೇಜ್ ಮೇಲೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಬಿಳಿಯ ಕಾಗದದ ಅಗಲವಾದ ಸುರುಳಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದಿಂಚು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು; ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಐದು ರಂಧ್ರಗಳ ಬೋಡೋ ಸಂಕೇತದ 5-level Baudot Code ಕಾಗದದ ಟೇಪ್ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.
ಜೆಡಿ ತನ್ನ ಶೀತಲ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಯಂತ್ರದ ಕಪ್ಪು ದುಂಡಗಿನ ಕೀಲಿಗಳ ಮೇಲಿಟ್ಟ. ಆತ ಅಧಿಕೃತ ತಾಂತ್ರಿಕ ಪರೀಕ್ಷಾ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಕೀಬೋರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ಬಡಿಯತೊಡಗಿದ:
ಟಕ್-ಟಕ್... ಕ್ಲಿಕ್-ಟಕ್-ಟಕ್...
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೀಲಿ ಒತ್ತಿದಾಗಲೂ ಯಂತ್ರದ ಲೋಹದ ಟೈಪ್ಬಾರ್ ರಭಸದಿಂದ ಇಂಕ್ ರಿಬ್ಬನ್ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ, ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಶಾಯಿಯ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬದಿಯ ಪಂಚರ್ ಯಂತ್ರವು ಕಾಗದದ ಟೇಪ್ನ ಮೇಲೆ ‘ಛಿಕ್-ಛಿಕ್’ ಎಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಸಂದೇಶವನ್ನು ವಿದ್ಯುತ್ ತರಂಗಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ನಿಂದ ಮದ್ರಾಸ್ ಮೂಲಕ ತುಂಭಾಗೆ ಹೋಗುವ ಭೂಗತ ತಂತಿಗಳಿಗೆ ರವಾನಿಸುತ್ತಿತ್ತು:
QRA SBC-CABIN-B // TELECOM NODE 71 TO: TERLS-TELEMETRY RELAY NODE // VIA MS-CARRIER ------------------------------------------------------ CIRCUIT STATUS: IMPEDANCE BALANCED AT GAMMA-56 TERMINAL. TIME-DELAY CONSTANT LOCKED AT 153.9 MS. EARTH RETURN VERIFIED NOMINAL. REQUEST CARRIER CONTINUITY AND SYSTEM COUNTDOWN HEALTH. ------------------------------------------------------ TEST TRANSMISSION ENDS // OPERATOR LINE-ID: SBC-71
ಜೆಡಿ ಕೀಬೋರ್ಡ್ನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ 'TRANSMIT / LINE-FEED' ಲಿವರ್ ಅನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿದ.
ಯಂತ್ರದ ಪೇಪರ್ ಟೇಪ್ ಸರಸರನೆ ಹೊರನುಗ್ಗಿ, ಸಂದೇಶವು ದೂರದ ಕಡಲತೀರದ ಕಡೆಗೆ ರವಾನೆಯಾಯಿತು. ಲಿವರ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಯಂತ್ರ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮಂದವಾದ ಗುಂಯ್ಗುಡುವ ಮೌನಕ್ಕೆ ಮರಳಿತು.
ಆ ನಂತರದ ಅರವತ್ತು ಸೆಕೆಂಡುಗಳು ಒಂದು ಯುಗದಂತೆ ಭಾಸವಾದವು.
ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಗಡಿಯಾರದ ಲೋಲಕದ ‘ಟಿಕ್... ಟಾಕ್... ಟಿಕ್... ಟಾಕ್...’ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ನಿಂತು ಮರಗಳಿಂದ ಹನಿಗಳು ತವರದ ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮ ದಪ್ಪ ಕನ್ನಡಕದ ಹಿಂದಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆ ಖಾಲಿ ಬಿಳಿಯ ಕಾಗದದ ರೋಲರ್ ಅನ್ನೇ ರೆಪ್ಪೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೆಡಿಯ ಕೈಗಳು ಕೀಬೋರ್ಡ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದ್ದವು. ತಂತಿಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದೋಷವಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಮದ್ರಾಸ್ ರಿಲೇಯಲ್ಲಿ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಡಿದುಹೋಗಿದ್ದರೆ, ತುಂಭಾದಲ್ಲಿ ಉಡಾವಣೆಯು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ರದ್ದಾಗುವುದು ಅಥವಾ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.
ಗಡಿಯಾರದ ಸೆಕೆಂಡು ಮುಳ್ಳು ಇನ್ನೊಂದು ಸುತ್ತು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ-
ಡಿಂಗ್!
ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ಯಂತ್ರದ ಸಣ್ಣ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಗಂಟೆ ಏಕಾಏಕಿ ಶ್ರುತಿಬದ್ಧವಾಗಿ ಬಾರಿಸಿತು!
ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಯಂತ್ರದೊಳಗಿನ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಸ್ವಿಚ್ ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಆಗಿ, ಲೋಹದ ಕ್ಯಾರೇಜ್ ರಭಸದಿಂದ ಎಡಕ್ಕೆ ಸರಿದು ‘ಖಟಾಕ್’ ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ದೂರದ ತುಂಭಾದ ಮುಖ್ಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯುತ್ ತರಂಗಗಳು ಯಂತ್ರದ ಟೈಪ್ವೀಲ್ ಅನ್ನು ಅತಿವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು.
ಟಟಟಟಕ್... ಕ್ಲಿಕ್-ಟಕ್... ಟಟಟಟಕ್...
ಯಂತ್ರವು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮುದ್ರಿಸುತ್ತಾ ಕಾಗದವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತಳ್ಳತೊಡಗಿತು:
INCOMING TRANSMISSION // TERLS-ISRO THUMBA ROUTED VIA MADRAS CENTRAL TELEMETRY NODE ------------------------------------------------------ SIGNAL ACKNOWLEDGED // SBC-CABIN-B LINE VERIFIED. TELEMETRY CARRIER CARRIER-LOCK ACHIEVED AT 153.9 MS. ALL SECOND-STAGE SOLID-PROPULSION SENSORS GREEN. ATTENTION ALL STATIONS: ROHINI-560 AUTONOMOUS COUNTDOWN RESUMING ON SCHEDULE. T-MINUS 12 MINUTES AND COUNTING. SYSTEMS NOMINAL FOR 0600 HOURS LAUNCH. ------------------------------------------------------ TERMINAL STANDBY // END OF TRANSMISSION.

ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ‘ಕ್ಲಿಕ್’ ಎಂದು ನಿಂತಿತು.
ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಮುದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕಪ್ಪು ಶಾಯಿಯ ಅಕ್ಷರಗಳು ಇನ್ನೂ ಬೆಚ್ಚಗಿದ್ದವು. ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿತು; ಎದೆಯೊಳಗಿದ್ದ ಉಸಿರು ನಿರಾಳತೆಯ ಒಂದು ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರಾಗಿ ಹೊರಬಂತು. ಅವರ ಬೆರಳುಗಳು ಅಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಖಾದಿ ಕೋಟಿನ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದವು. ಇಡೀ ದೇಶದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ನರಮಂಡಲವೀಗ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಮುಂಜಾನೆಯ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಅಧ್ಯಾಯ ೮
ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ನಿಂದ ಬಂದ ಆ ದೃಢೀಕರಣ ಸಂದೇಶದ ಕಾಗದವನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಮಂದವಾದ ನರಳುವಿಕೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಮತ್ತು ಜೆಡಿ ಇಬ್ಬರೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಅತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದರು.
ವ್ರೆಂಚ್ನ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಿದ್ದ ರಾವ್, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆತನ ಒಡೆದ ದವಡೆಯಿಂದ ರಕ್ತ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿದು ನೆಲದ ಧೂಳಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿತ್ತು; ಆತನ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಇನ್ನೂ ಜೆಡಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ತಂತಿಗಳ ಬಿಗಿತದಲ್ಲೇ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದವು.
ಜೆಡಿ ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ಬಳಿಯಿಂದ ಸರಿದು, ರಾವ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತ.
"ಇವನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವನ್ನು ಮೊದಲು ಮುಗಿಸೋಣ..." ಜೆಡಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಸಣ್ಣ ಚಾಕುವನ್ನು ತೆಗೆದು ರಾವ್ನ ಲೆದರ್ ಜಾಕೆಟ್ನ ಕಾಲರ್ ಮತ್ತು ಒಳಪದರದ ಹೊಲಿಗೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸೀಳಲಾರಂಭಿಸಿದ.
ಒಳಭಾಗದ ರಹಸ್ಯ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಲೆದರ್ ವ್ಯಾಲೆಟ್ ಮತ್ತು ಮಡಚಿದ ಕಾಗದಗಳ ಲಕೋಟೆ ಹೊರಬಂತು.
ಜೆಡಿ ಟಾರ್ಚ್ನ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಆ ವ್ಯಾಲೆಟ್ನತ್ತ ಹಿಡಿದು, ನಕಲಿ ಸದರ್ನ್ ರೈಲ್ವೆ ಪಾಸಿನ ಒಳಪದರದಲ್ಲಿದ್ದ ಲ್ಯಾಮಿಫೈ ಮಾಡಿದ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪಿನ ಅಧಿಕೃತ ಮಿಲಿಟರಿ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಆ ಕಾರ್ಡಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಫೋಟೋ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಜೆಡಿಯ ಮುಖ ಗಂಭೀರವಾಯಿತು.
"ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ..." ಜೆಡಿ ಆ ಕಾರ್ಡನ್ನು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕೈಗಿತ್ತ. "ಇವನು ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೇಹುಗಾರನಲ್ಲ. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಅಜೀಜ್ ಅಹ್ಮದ್. ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಆಪರೇಷನ್ಸ್ ವಿಂಗ್ನ ಪ್ರಮುಖ ಕಮಾಂಡರ್. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಲವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಇವನನ್ನೇ ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು."
ನಂತರ ಜೆಡಿ ಆ ಲಕೋಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಬಿಡಿಸಿದಾಗ, ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆಂದಿತು.
ಅದರಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸ್ ಮೇಲ್ ರೈಲಿನ ಫಸ್ಟ್-ಕ್ಲಾಸ್ ಕೂಪೆ ಟಿಕೆಟ್ನ ಕಾರ್ಬನ್ ಪ್ರತಿಯಿತ್ತು. ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ಹೆಸರಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ 'ಎನ್. ಸ್ವಾಮಿ, ಬೋಗಿ ಎಫ್-೨, ಸೀಟ್ ನಂ. ೧೪' ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ ಭಂಡಾರದ ಉಪ-ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕಚೇರಿಯ ಅಧಿಕೃತ ಮುದ್ರೆ ಇದ್ದ ರಹಸ್ಯ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಪತ್ರ ಮತ್ತು ಮದ್ರಾಸ್ನಿಂದ ಧನುಷ್ಕೋಡಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕೊಲಂಬೊ ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಕರಾಚಿಗೆ ಹಾರುವ ವಿಮಾನ ಟಿಕೆಟ್ನ ರಸೀದಿಯಿತ್ತು.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಮುಖದ ರಕ್ತವೆಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿಹೋದಂತಾಯಿತು. ಅವರ ಕೈಗಳು ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಡುಗಿದವು.
"ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿಗಳು..." ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕಹಿ ಮತ್ತು ಆಘಾತ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು. "ನಮ್ಮ ಉಪ-ನಿರ್ದೇಶಕರೇ? ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು, ರೇಷ್ಮೆ ಶಲ್ಯ ಹೊದ್ದು, ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಕಡತಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸಾತ್ವಿಕ ಹಿರಿಯ ಮನುಷ್ಯ... ಈ ಇಡೀ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಮುಖ್ಯ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದ್ದರೇ ಜೆಡಿ?"
"ಹೌದು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ," ಜೆಡಿ ಆ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಮಡಚಿ ತನ್ನ ಜಾಕೆಟ್ಗೆ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎದ್ದು ನಿಂತ. "ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಮಾಡುವ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣಾ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಗಡಿಯಾಚೆಗೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜಾಲದ ಮುಖವಾಡ ಆತ. ಆತ ಈಗಾಗಲೇ ಮದ್ರಾಸ್ ಮೇಲ್ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗಡಿ ದಾಟಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ."
ಆಗ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯ ಮರದ ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲಿಂದ ಏನೋ ತಳ್ಳಾಡಿದ ಭಾರವಾದ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಮಂದವಾದ ಮೂಲುಗುವಿಕೆ ಕೇಳಿಸಿತು.
‘ಧಪ್... ಧಪ್...’
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟರು. "ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಜೆಡಿ!"
"ಬನ್ನಿ, ನೋಡೋಣ," ಜೆಡಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚ್ ಹಿಡಿದು, ಮರದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಏರಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಆತನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಸಾಗಿದರು.
ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸಿಗ್ನಲ್ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳ ರಾಶಿಯ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ರೈಲ್ವೆ ಇಲಾಖೆಯ ಖಾಕಿ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಳೆಯ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಕೇಬಲ್ಗಳಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ, ಬಾಯಿಗೆ ಗ್ರೀಸ್ ಮೆತ್ತಿದ ದಪ್ಪ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತುರುಕಲಾಗಿತ್ತು. ಆತನ ಹಣೆಯ ಗಾಯದಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಒಣಗಿಹೋಗಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ತನ್ನ ಚಾಕುವಿನಿಂದ ಆತನ ಹಗ್ಗಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ. ಬಾಯಿಯ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು, ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನ ಫ್ಲಾಸ್ಕ್ ತೆಗೆದು ಆತನ ತುಟಿಗೆ ತಾಗಿಸಿದ.
ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ಜೆಡಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. "ಸಾರ್... ನಾನು ಈ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನ ಆಪರೇಟರ್ ಜೋಸೆಫ್... ನಸುಕಿನ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಯಾರೋ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಅಂತ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದ... ನಾನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ತಕ್ಷಣ ಗನ್ನ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ..."
"ಹೆದರಬೇಡ ಜೋಸೆಫ್, ಅಪಾಯವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದಿದೆ," ಜೆಡಿ ಆತನ ಹೆಗಲನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ. "ನಿನ್ನ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಫೋನ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆಯೇ?"
"ಅಲ್ಲೇ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಮ್ಯಾಗ್ನೆಟೋ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಫೋನ್ ಸಾರ್... ಅದಿನ್ನೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ..." ಜೋಸೆಫ್ ನಡುಗುವ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ತೋರಿಸಿದ.
ಜೆಡಿ ಗೋಡೆಯ ಬಳಿ ಸಾಗಿ, ಆ ಹಳೆಯ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಫೋನಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಅನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಜೋರಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿದ. ‘ಕ್ರಿಂಗ್... ಕ್ರಿಂಗ್... ಕ್ರಿಂಗ್...’
ರಿಸೀವರ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಆತ ಮಾತನಾಡಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವಿತ್ತು:
"ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ ಕ್ಯಾಬಿನ್-ಬಿಯಿಂದ ಲೈನ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಮಾತಾಡ್ತಿರೋದು. ಮದ್ರಾಸ್ ರೈಲ್ವೆ ಡಿವಿಷನಲ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಬ್ರಾಂಚ್ಗೆ ತಕ್ಷಣ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ... ತುರ್ತು ಭದ್ರತಾ ಆದೇಶ!"
ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ನಂತರ ಜೆಡಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಆದೇಶ ನೀಡಿದ:
"ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟಿರುವ ಮದ್ರಾಸ್ ಮೇಲ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್... ಬೋಗಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಫ್-೨, ಕೂಪೆ ನಂಬರ್ ಹದಿನಾಲ್ಕು. ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ಹೆಸರು ಎನ್. ಸ್ವಾಮಿ, ಅಲಿಯಾಸ್ ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿ. ಆತ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬೇಹುಗಾರಿಕಾ ಜಾಲದ ಪ್ರಮುಖ ಆರೋಪಿ. ಗಾಡಿ ಜೋಲಾರ್ಪೇಟೆ ಜಂಕ್ಷನ್ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ರೈಲ್ವೆ ರಕ್ಷಣಾ ಪಡೆ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸರು ಆ ಬೋಗಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯಬೇಕು. ಆತನ ಬಳಿ ಇರುವ ಕಪ್ಪು ಬ್ರೀಫ್ಕೇಸ್ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಯಾವುದೇ ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಆತನನ್ನು ಕಸ್ಟಡಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ!"

ಜೆಡಿ ರಿಸೀವರ್ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ನಿರಾಳವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದ. "ಇನ್ನು ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ."
ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಂಜಾನೆ ಆರು ಗಂಟೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ, ಕೆಳಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟೆಲಿಪ್ರಿಂಟರ್ ಯಂತ್ರವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕಂಪಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿತು:
TERLS-ISRO THUMBA CONFIRMS: ROHINI-560 LIFT-OFF SUCCESSFUL AT 0600 HOURS. SECOND-STAGE SEPARATION AND IGNITION PERFECT AT 153.9 MS. PAYLOAD DATA NORMAL. MISSION ACCOMPLISHED.

ಆ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಓದಿದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರು ಕ್ಯಾಬಿನ್ನ ಮುರಿದ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ದಕ್ಷಿಣದ ಆಕಾಶದತ್ತ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟರು. ಕೇರಳದ ಕಡಲತೀರದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ರಾಕೆಟ್ ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದ ಆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಂಡು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆನಂದಭಾಷ್ಪದ ಹನಿಗಳು ಜಾರಿ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಇಳಿದವು.
ಕ್ಯಾಬಿನ್ನಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜು ಕರಗಿ, ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ತಿಳಿ ಬಂಗಾರದ ಬಿಸಿಲು ಹರಡಿತ್ತು.
ಜೆಡಿ ತನ್ನ ಜಾಕೆಟ್ನಿಂದ ಅದೇ MF-1971/Vol-04 ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು, ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವದಿಂದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಕೈಗಿತ್ತ.
"ಇದು ನಿಮ್ಮ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ ಭಂಡಾರದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೇ," ಜೆಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. "ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಈ ಕಥೆ ಯಾವುದೇ ಇತಿಹಾಸದ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಾಗಲಿ, ನಾಳಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಾಗಲಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ನಿಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಪದಕವನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ದೇಶದ ವಿಜ್ಞಾನ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ."
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಆ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಖಾದಿ ಕೋಟಿನ ಒಳಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮೃದುವಾಗಿ ನುಡಿದರು:
"ಜೆಡಿ, ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಓದುವ ನಮಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ದೇಶಗಳು ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಯುದ್ಧರಂಗದ ಕತ್ತಿಗಳಿಂದಲ್ಲ; ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಮೌನವಾಗಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುವ ಸಾವಿರಾರು ಅಗೋಚರ ಕೈಗಳಿಂದ. ನನ್ನ ದೇಶದ ಆಕಾಶ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿದೆ, ಅಷ್ಟೇ ನನಗೆ ಸಾಕು."
ಆಯಾಸ ಮತ್ತು ಜ್ವರದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರನ್ನು ಜೆಡಿ ತನ್ನ ರಾಯಲ್ ಎನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನ ಅವರ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ತಂದು ಬಿಟ್ಟ.
ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ರಾತ್ರಿಯ ನಂತರದ ದಿನಗಳು ಹೇಗೆ ಉರುಳಿದವು ಎಂಬುದು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಮಸುಕಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.
ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೊಡೆದಿದ್ದ ಆ ವಿಷಮಶೀತ ಜ್ವರ ಅವರನ್ನು ಸತತ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನ ಮಂಚದಲ್ಲೇ ಕೆಡವಿತ್ತು. ಆ ಮಂಪರಿನಲ್ಲೂ ಅವರ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಆ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಟೈಮರ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ‘ಟಿಕ್... ಟಿಕ್...’ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಕಾದ ತಾಮ್ರದ ವಾಸನೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಜ್ವರ ಇಳಿದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಬೆಳಗಿನ ಹಾಲು ಮಾರುವವರ ಸೈಕಲ್ ಗಂಟೆಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು; ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ತುಂಭಾದ ಕಡಲತೀರದಿಂದ ರಾಕೆಟ್ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿದ ಬೃಹತ್ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವಿತ್ತು. ದೇಶದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಸಾಹಸವನ್ನು ಜಗತ್ತೇ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಚೇರಿಯ ನೋಟಿಸ್ ಬೋರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ನಂಜುಂಡಸ್ವಾಮಿ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಕಾರಣ ನಿವೃತ್ತರಾದರು ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಜ್ಞಾಪನಾ ಪತ್ರವೊಂದು ಬಂದು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಆ ರಾತ್ರಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂಭವಿಸಿತ್ತೇ ಅಥವಾ ಜ್ವರದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದುಃಸ್ವಪ್ನವೇ ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೇ ಅನುಮಾನ ಮೂಡುವಷ್ಟು ನಗರ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.
ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನರಲ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ಕಟ್ಟಡದ ಹಿಂಬದಿಯ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕಪ್ಪು ರಾಯಲ್ ಎನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ ನಿಂತಿತ್ತು. ಮೋಟಾರ್ಸೈಕಲ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಖಾಕಿ ಓವರ್ಆಲ್ಸ್ ಧರಿಸಿದ್ದ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಜೆಡಿ, ಕೈಗೆ ಮಸಿ ಮೆತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ಟೆಲೆಕ್ಸ್ ಯಂತ್ರದ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ಒಂದನ್ನು ಪ್ಲೈಯರ್ಸ್ನಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಜೆಡಿ ಒಮ್ಮೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿದ.
ಅವರಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂಧಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯಾಗಲಿ, ತುಂಭಾದ ರಾಕೆಟ್ ಆಗಲಿ, ಅಥವಾ ಆ ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯ ನೆನಪಾಗಲಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಲಿಲ್ಲ. ಜೆಡಿ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಪರಿಚಿತ ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕನನ್ನು ಕಂಡಂತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಕ್ರೂಡ್ರೈವರ್ ಎತ್ತಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ; ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರೂ ತಮ್ಮ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು. ದೇಶದ ಮಹಾನ್ ರಹಸ್ಯವೀಗ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಲೈಬ್ರರಿಯ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ ಭಂಡಾರದ ಆ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆಯ ಮರದ ಮೇಜಿನ ಡ್ರಾಯರ್ನಲ್ಲಿ ಆ "MF-1971/Vol-04" ಮೈಕ್ರೋಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ನೂರಾರು ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ಕಡತಗಳ ನಡುವೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇಟ್ಟ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ, ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಪಾರ್ಕರ್ ಫೌಂಟನ್ ಪೆನ್ನಿಗೆ ನೀಲಿ ಶಾಯಿ ತುಂಬಿದರು. 'ರೆಕಾರ್ಡಾಕ್' ಯಂತ್ರದ ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಹದಿನಾರನೇ ಶತಮಾನದ ತಾಳೆಗರಿಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಅನುವಾದದ ಪುಟಕ್ಕೆ ಪೆನ್ನಿನ ತುದಿಯನ್ನಿಟ್ಟು ಬರೆಯತೊಡಗಿದರು:
"ರಸಾಯನಂ ಸಿದ್ಧಿಕರಂ ಪವಿತ್ರಂ... ಜ್ವಾಲಾಮುಖೀ ಬಂಧನ-ಯೋಗ-ಸಿದ್ಧಿಃ..."
ಆ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ, ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಮಹಾಗನಿ ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಮುಂಜಾನೆಯ ತಂಗಾಳಿಗೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ಆ ಮಹಾನ್ ಸತ್ಯ, ಕೇವಲ ಆ ತಾಳೆಗರಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಪೆನ್ನಿನ ಶಾಯಿಯ ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿತ್ತು .




